Mijn verhaal

What twentieth century man has done and is doing to the environment, including food, drink and air is responsible for at least 30 per cent of the sickness which takes people to the doctor.
Richard Mackarness 1962

Als ik mijn moeder mag geloven was mijn geboorte meer een lancering. Ik floepte er na enkele weeën uit. Daarna begon het drama; ik huilde, huilde en huilde. Totdat mijn moeder daadwerkelijk overspannen was en ik, samen met mijn zus, op aanraden van de dokter tijdelijk het huis uit moest. Gelukkig kwam mijn moeder uit een hechte familie zodat wij opgevangen werden door tantes en een oma. Toen mijn moeder enigszins bekomen was gingen mijn zus en ik terug naar huis, en mijn moeder kreeg de opdracht mij te laten huilen. Dit duurde kort, omdat ik mezelf al snel een dijk van een navelbreuk had gehuild, huilen was nu volgens de dokter ineens uit den boze. Regelmatig zat mijn moeder met vragen bij de dokter; die wuifde alles weg. Allergieën bestonden niet, als je iets waarop het kind reageerde gewoon door ging met geven, verdween de allergie vanzelf. Nadat ik een jaar met mijn geschreeuw dit prille gezin geteisterd had, ging mijn moeder met mij naar de huisarts voor controle. Gelukkig was er een vervanger die een full time huilende baby toch niet bepaald normaal vond. Hij bekeek mij van top tot teen en ontdekte een stevige chronische middenoorontsteking. Na een behandeling hiervoor (ik weet helaas niet waarmee) werd het huilen duidelijk minder. Toen ik vier jaar was werd mijn navelbreuk hersteld via een operatie. Op mijn vijfde werden mijn neusamandelen geknipt in de hoop dat dit verlichting zou geven voor de vele oorontstekingen en verkoudheden die elkaar opvolgde. De oorontsteking bleek een recidiverend fenomeen door mijn kinder-, tiener- en latere jaren; vaak vergezeld gaande van bronchitis, keelontstekingen en enorme hoestaanvallen. Kortom ik kwakkelde mijn jeugd door, als een spichtig meisje met een eeuwig bolle buik. Het spichtige ging eraf toen mijn hormonen mijn lichaam vervormden tot een, naar mijn smaak, te volle tiener. De bolle buik ervoer ik als een eeuwige vloek die ik mee moest dragen. De keren dat mensen mij vroegen of ik zwanger was, zijn niet meer te tellen. Mijn bouw werd dit genoemd.

Woordblind
Op de kleuterschool gold ik al een pientere kleuter. Op de lagere school bleef ik achter door concentratie problemen en woordblindheid. Thuis was ik een bijdehante kwebbel, buitenshuis een stille verlegen dromer. Volgens mijn moeder was ik een kind dat snel ziek was, ieder griepje dat langs kwam kreeg ik. Ik heb hier prettige herinneringen aan. Ziek zijn vond ik leuk, lekker met boeken in bed en verder niets hoeven te doen. Ik voelde me vaak moe en niet opgewassen tegen school en de interactie daar met andere kinderen, ziek zijn betekende met rust gelaten worden. In de tweede klas van de lagere school ergerde een leerkracht zich aan mijn dromerigheid en dyslectie, hij liet mij vaak voor de klas komen om mijn taalfouten belachelijk te maken. Ik bleef zitten en moest nog een keer bij hem in de klas. Ik keerde me steeds meer in mijzelf. Na een paar maanden werden mijn ouders op school geroepen met de mededeling dat ik zwak begaafd was. Mijn vader was woedend en dacht dat er een misvatting was omdat al mijn cijfers in de eerste klas prima waren. De school probeerde hem te overtuigen dat ik BLO waardig was. Mijn ouders lieten mij testen om de schoolopvatting te weerleggen. Ik bleek de ingewikkelde en vaak onbegrepen combinatie te bezitten van dyslectie en hoogbegaafdheid. Mijn zelfvertrouwen had door deze leerkracht een deuk gekregen en er werd passend onderwijs voor mij gezocht. De volgende school voelde ik mij zeer op mijn plek en leerkrachten hielden rekening met mijn leerstoornis zonder mij te vernederen.
Tijdens mijn tienerjaren kan ik mij herinneren dat ik door vermoeidheid vaak al om acht uur naar bed ging. Ik voelde me soms zo belabberd dat ik ervan overtuigd was dat ik de dertig niet zou halen, en wellicht vond ik dertig ook wel oud genoeg met dit lichaam. Aan de buitenkant was er echter niets aan mij te zien, behalve dan de eeuwige wallen onder mijn ogen, maar dat werd gezien als een normaal bij mij horend kenmerk.
Toen ik meer in de adolescenten leeftijd kwam, merkte ik op dat ik veel last had van hoofdpijn, vooral op de dagen dat de wind vanuit de olieraffinaderijen uit Pernis een vieze zure lucht over mijn woonplaats Vlaardingen woei. Ik nam een pijnstiller en voelde me daar zo raar en onwerkelijk van dat ik, na twee pogingen daarmee, nooit in mijn leven meer een pijnstiller aanraakte. Het middel was voor mij erger dan welke kwaal.

Verpleging
Op mijn 17de ging ik de verpleging in, in Delft. Weg van huis en blij met een eigen kamer. De hoofdpijnen werden daar minder maar de nachtdiensten waren zwaar, ik lag ongeveer vijftien uur per dag op bed om het vol te kunnen houden. Aan het einde van de nachtdienst lukte het me moeilijk om terug te schakelen naar het dagritme. Voordeel van de nachtdienst was wel de relatieve rust die nachts heerste. Overdag kon ik het tempo van mijn collega's nauwelijks bijbenen.
In 1970 kreeg ik een auto ongeval met ernstig oogletsel. Ik werd drie weken plat gelegd met diverse medicaties waaronder een stevig antibioticum. Het vierentwintig uur per etmaal kunnen slapen beviel mij best. Na enige tijd bleek ik tot verbazing van de arts toch wat te kunnen zien, en dat is langzaam beter geworden. Werken in het ziekenhuis kon niet meer, met mijn zicht was dat onverantwoord. De oogarts vond het een prima plan om voorlopig thuis te blijven.

Vermageringspillen
Mijn vader had, net als ik, last van overgewicht en kreeg van de dokter vermageringspillen; dat leek mij ook wel wat. Het voordeel van de vermageringspillen bleek dat ik me eindelijk energiek voelde zoals anderen. Nadeel was dat ik nachts wakker naar het plafond lag te staren. Ik slikte een derde van de aanbevolen dosis zodat ik in de nacht nog een paar uur slaap kreeg. Iemand vertelde mij dat ik gewoon speed slikte in lage dosis. Ik slikte ze een klein jaar en stortte toen volledig in; ik kreeg paniekaanvallen en werd depressief. Het kostte me zowat een jaar om over deze roofbouw heen te komen, samen met de ervaring van de pijnstiller besloot ik; "voor mij nooit meer pillen". Helaas ging ik wel door met de antibiotica voor mijn velen luchtweg ontstekingen en oorontstekingen. Zes kuren per jaar waren heel gewoon. Het nooit meer pillen werd versterkt door de ervaring die ik had op mijn 16de en 19de toen ik een heftige reactie had op pijnstillers waardoor ik daadwerkelijk tijdelijk onderuit ging.

Tandarts
In 1971 ging ik opnieuw de verpleging in, dit keer op kamers in Rotterdam; ik was behoorlijk hersteld van mijn 'vermageringskuur' en van mijn ongeval. Toen ik bijna klaar was met mijn studie vond ik een eigen huisje in Rotterdam en besloot dat het tijd was om hier een tandarts en huisarts te zoeken. De tandarts besloot dat het nodig was al mijn amalgaam vullingen te vervangen door nieuwe amalgaamvullingen. Ik vond dat wel vreemd omdat het een paar jaar daarvoor door een toen nieuwe tandarts ook was gebeurd. De vorige tandarts had het niet goed gedaan, verkondigde deze uit Engeland afkomstige tandarts. Ik was jong en nog niet geheel kritisch; en onderging het uitboren en verwijderen van amalgaam opnieuw.
Niet veel later kreeg ik hartkloppingen en Paroxysmale tachycardien, ik viel in drie weken tijd 15 kilo af wat voor mij zeer ongewoon was, en werd ik angstig en depressief. Kortom ik voelde me vreselijk en had een duidelijk gevoel dat dit niet psychisch maar lichamelijk was. Ik ging naar de tandarts en vroeg hem of het door de behandeling kon komen; "absoluut niet" verzekerde hij mij. Ik ging naar de huisarts en die noemde mij al snel een hypochonder en schreef valium voor. Dit spoelde ik door de toilet. Ik ging naar een psycholoog maar hield het al na twee keer voor gezien omdat hij, naar mijn idee, onzin verkocht. De bronchitis en oorontstekingen namen echter weer toe. Toen mijn eigen huisarts op vakantie was, kwam ik bij een vervanger die zei; "Dit is geen verkoudheid, maar een echte longontsteking" mijn antwoord daarop was "Die heb ik dan vaker gehad". Ik zocht een nieuwe huisarts en in de overdrachtbrief stond dat ik aan hypochondrie leed. Ik bleek gemerkt en gelabeld en besloot artsen vanaf nu zoveel mogelijk te mijden. In mijn werk kreeg ik problemen met mijn nachtdiensten. Na afloop hiervan moest ik direct naar bed. Ik stond huilend op, omdat ik de volgende nacht werken niet aankon. Op wilskracht en trots om te laten zien hoe slecht het ging besloot ik nachtdiensten zoveel als mogelijk te vermeiden en mijn opleiding af te maken. 

Vegetariër

Ik besloot vegetariër te worden omdat iemand mij vertelde dat dat een gezonde manier van leven was. Voordeel daarvan was dat voor het eerst in mijn leven de obstipatie afnam; alhoewel dit wel over ging in gistingsdyspepsie. Volgens mijn huisarts geen probleem, afwijkingen zijn normaal volgens de huidige geneeskunde en volledige gezondheid onzinnig om na te streven.
Ik werkte intussen op de hartbewaking. Dit was zwaar werk en ik begon uit te zien naar leuker en minder zwaar werk, na een extra opleiding tot gynaecologisch en obstetrisch verpleegkundige belandde ik op de verloskamers in een academisch ziekenhuis. Ik ging deeltijd werken en wist een contract te krijgen zonder nachtdiensten. De regelmaat en het minder uren werken deden me goed. Leuke dingen doen maakt het leven leuker als je lichaam niet meewerkt dacht ik; dus ik ging in de avonduren naar de kunstacademie. Ik kwam er al snel achter dat ik niet met chemische stoffen moest werken en als ik een avondje olieverf gebruikte voelde ik me zweverig en niet van deze wereld. Tegen vrienden die blowden, verkondigde ik dat ik stoned geboren was en dus niets nodig had. In principe kon ik dit leven redelijk aan; maar goed voelde ik me nooit. Vaak voelde ik me rillerig alsof ik een griep had; maar koorts maakte mijn lichaam nooit. Zelfs niet als heftige ontstekingen mijn luchtwegen teisterden. Tijdens mijn kunstopleiding in 1981 kwam ik mijn huidige partner tegen.

Ik werd dertig, éénendertig en nog ouder en besefte dat wat ik dan ook had, dit mij niet op mijn dertigste naar het graf zou brengen. Naar artsen gaan deed ik niet meer, ze hadden twee vaste recepten tranquillizers of antibiotica, maar oplossingen konden zij mij niet bieden. De luchtweg ontstekingen duurden slechts een paar dagen langer als ik geen antibiotica nam ontdekte ik. Inmiddels was ik ervan overtuigd dat medicatie mij op de lange duur alleen maar zieker zou maken.

Moederschap
Op mijn zesendertigste kreeg ik een dochter; zij bleek een duidelijk 'koekje van eigen deeg' zij huilde, huilde en huilde. Na de borstvoeding zag ik de darmen van mijn dochter opzwellen onder haar dunne babyhuid. "Is ze niet allergisch vroeg ik mijn antroposofische huisarts". "Dat kon niet van borstvoeding komen", beweerde hij. Ik twijfelde maar accepteerde zijn autoriteit. Mijn eigen beperkte energie en deze huilbaby zorgden ervoor dat ik na drie maanden in een behoorlijke postnatale depressie viel. Van de een op de andere dag voelde ik de grond onder mijn voeten wegzakken. Ik was ervan overtuigd dat ik volledig gek werd. Gelukkig was mijn (vrij goede) huisarts het daarmee niet eens. "Dit ben jij niet, maar het zijn je hormonen" vertelde hij mij. Het was zonder meer een van de zwaarste periodes van mijn leven. Het huilen van mijn dochter kwam volgens de huisarts door mijn depressieve conditie. Ik geloofde daar niets van en zag het meer als twee losse problemen die elkaar wel versterkten, maar ik was te ziek om in te grijpen. In de bibliotheek vond ik boeken over dit probleem. Ik probeerde vitamine B6 waarop ik alleen maar verslechterde, van magnesium gingen mijn darmen totaal van slag. Ik liet de suiker weg, dit hielp wel; en bleef van de alcohol en koffie af, dit hielp ook. Het hielp iets maar goed ging het niet. Na acht maanden besloten mijn huisarts en ik dat hormoontherapie misschien de meest aangewezen weg tot verbetering was. Ik twijfelde vanwege mijn eerdere slechte ervaringen met pillen, maar het boek dat ik had gelezen van Katharine Dalton "de Postnatale depressie". waarin zij de link legde tussen progesteron gebrek en postnatale depressie beschreef precies hoe het bij mij verliep. Met progesteron verdween de depressie geleidelijk. Met een jaar stopte het huilen van mijn dochter. Ze werd een lief, weliswaar wat angstig meisje dat graag onder moeders rok kroop als er vreemden waren. Ze haatte melk, dus gaf ik dat niet. Op de crèche moest ze het drinken, maar ze zat er een uur mee voordat ze het helemaal opgedronken had. Karnemelk en yoghurt gingen beter. Als je bij GAPS leest dat veel GAPSkinderen kieskeurige eters zijn is zij het ultieme voorbeeld. Mijn partner in ik noemde haar vaak een prinses op de erwt meisje; ze was extreem gevoelig voor sfeer, harde geluiden en voor smaaksensaties.

Na een aantal jaar durfde ik een tweede kind aan. Vooraf had ik met de huisarts duidelijke afspraken gemaakt over progesteron bij een eventuele tweede PND. Bij een tweede bevalling heb je namelijk 60% kans op een herhaling van PND. Ik was voorbereid. Een tweede huilbaby zou wel erg toevallig zijn, ik zag het als mijn recht dat dit mij bespaard zou blijven.

Tweede kind

Ik had te ijdele hoop gekoesterd omtrent het huilen, nummer twee een jongen van negen pond, huilde vanaf de eerste dag en besloot ook de nachten gestaag door te gaan. Hij weigerde borstvoeding, flesvoeding en later alle vaste voeding. Zijn huilen was niet hartverscheurend en zielig zoals bij mijn dochter, maar woedend en agressief. Na drie maanden woog hij nog steeds negen pond. De PND die zich bij mij na drie maanden aandiende was binnen drie weken onder controle met progesteron; dat speelde niet mee. Vreemd genoeg dacht mijn huisarts nog steeds dat het huilen kwam als reactie op mijn conditie, ik vroeg me af over welke conditie hij het had. Met de progesteron voelde ik me goed en stabiel. Na een jaar was er nog geen verbetering in de conditie van mijn zoon. Ik had inmiddels diverse hypoallergene voedingsproducten geprobeerd, waarbij de hypoallergene melk van Nutrilon het ergste was. Hij poepte er zwartgroene slijmerige brei van. Toen ik mijn zorg hierover uitsprak bij het consultatie bureau, was hun advies gewoon doorgaan. Dit was waarschijnlijk slechts een tijdelijke reactie op nieuwe voeding. Ik was er niet gerust op en vreesde blijvende schade aan zijn darmen. Na drie weken was de reactie nog niet over en het huilen was erger dan ooit. Ik kreeg te horen dat het dan onmogelijk een allergie kon zijn, want die bestond niet voor hypoallergene melk. Zij dachten dat ik normaal huilen als erg huilen ervoer. De crèche echter, waar mijn zoon twee dagen heen zou gaan, hadden na een week al aangegeven dat hij niet te handhaven was “We hebben nog nooit een baby gehad die dusdanig veel huilde als deze” beweerde zij. In overleg met de huisarts ging hij over op gewone biologische melk met water en rijstemeel. Het was het beste van alle slechte dingen op dat moment. Mijn zoon was wel snel met lopen. Maar hij bleef achter met praten, speelde niet en was boos op alles en iedereen. In zijn ergste woedeaanvallen moesten we hem in de houtgreep houden omdat hij anders zichzelf bezeerde door hard met zijn hoofd tegen muren of de grond te bonken. Soms legde we hem in het logeerbedje met grote kussens tegen de harde gedeeltes. Hij bonkte zichzelf tegen het matras in slaap. Ik zette hem op suiker en kleurstofvrij dieet, en dit maakte zijn ernstigste woedeaanvallen iets milder. Rond zijn mond had hij een permanente kring van droge rode uitslag. Het was een klein spichtig, hyperactief jongetje met enorme wallen onder zijn ogen. Met anderhalf jaar was ik de uitputting nabij, hij sprak nog steeds niet en speelde ook niet. Nu ik GAPS therapeut ben en veel met autistische kinderen werk, herken ik dat hij eigenlijk een AS stoornis had op dat moment. Internet was er nog niet, dus ging ik naar de bibliotheek om het huis te ontvluchten en oplossingen te zoeken. Van de medische wereld hoefde ik weinig te verwachten wist ik inmiddels. Ik vond een boek Living Health van Marilyne Diamond waarin zij beweerde dat kinderen tot twee jaar zonder granen konden en dat de meest optimale vervanger van borstvoeding amandelmelk was. Volgens haar hoefde je er niets naast te geven. Dit was een extreme opvatting, maar extreme situaties vragen extreme oplossingen. Bovendien was ik de uitputting nabij en er moest nu snel iets gebeuren.

Vlees

Ik maakte thuis amandelmelk van verse amandelen met water in een nieuwe peperdure blender. Honing was het voorgeschreven zoetmiddel. Hij dronk het met smaak en gooide binnen twee dagen zijn fles niet meer woedend door de kamer. Ook begon hij door te slapen, hij begon woordjes te zeggen en met speelgoed te spelen. Ik keek met verwondering naar de veranderingen die zich binnen enkele dagen in hem voltrokken. ook werd zijn ontlasting patroon beter. Ik vond het dieet van alleen amandelmelk beperkt en experimenteerde met groente en fruit. Er bleven vanuit mijn vegetarische keuken vijf voedingsmiddelen over die hij verdroeg; wortelen, pompoen, peer, prinsessebonen en amandelen, als zoetmiddel verdroeg hij honing. Dit vond ik te weinig voor een duidelijk ondervoed kind, daarom ging ik met vlees experimenteren en hij verdroeg zowel vlees als gevogelte, vis en eieren. Zijn uitstekende botjes verdwenen langzaam en de ontlasting werd min of meer normaal. Nu twintig jaar later betreur ik het nog steeds dat het Gut en Psychology Syndrome voedingsprotocol toen nog niet bestond, daarin werd de conditie van mijn zoon beschreven. Nu zou hij de diagnose autisme krijgen met het niet spreken en de extreme zelfbeschadigende woede aanvallen en ongecoördineerde bewegingen. Ik heb gedeeltelijk de juiste keuze gemaakt en de AS is ADHD geworden wat veel minder beperkend is. Hij is een redelijk sociale ADHDer zonder woedeaanvallen, die graag extreme situaties op zoekt. Had ik toen geweten van het GAPS dieet, dan had hij volgens mij niet eens ADHD gehad.

Op het consultatiebureau flipten ze zowat bij het horen van het dieet waarop ik mijn zoon had gezet. Mijn tegenwerpingen; dat nu zijn voeding er niet onverteerd uitkwam en hij eindelijk groeide, sliep en speelde, schoven ze terzijde. Het dieet moest aan hun eisen voldoen, niet het kind. Ik moest een verwijsbrief halen bij de huisarts voor een kinderarts. Mijn huisarts had inmiddels een paar van de meest hevige aanvallen van mijn kind gezien en geloofde gelukkig inmiddels dat er meer aan de hand was dan een reactie op de moeder. Voor de zekerheid verwees hij mij naar een kinderarts die bekend was met dit soort problematiek. Hier kreeg ik de bevestiging dat mijn kind overal overgevoelig voor was en dat ik dan het beste kon roeien met de riemen die ik had en dat deed ik prima volgens hem. In plaats van een reprimande kreeg ik een compliment. Met behulp van een diëtiste waarmee hij werkte werd gekeken naar zwakke plekken in het dieet en hoe ik deze kon opvangen.

Het dieet van mijn zoon bleef beperkt en woedeaanvallen met slapeloze nachten zagen we alleen nog als hij 'gezondigd' had. Meestal kon hij de verleidingen weerstaan; maar ik haatte de tv-zenders met de vele reclames van Haribo, Danoontje en andere ziekmakende verlokkingen die kinderen verleiden en aanzetten tegen gezonde keuzes die bewuste ouders hun kinderen voor zetten. Ik maakte van noten en notenmelk variaties op van alles, tot zijn vierde accepteerde hij dit maar in de kleuterklas begon hij in te zien dat een uitzondering zijn, niet altijd prettig was. Zeker niet als er prachtig opgesierde versnaperingen op verjaardagen langs kwamen. Gelukkig voor hem zat er in de klas een meisje die hetzelfde had. Ze konden een bijzondere snoepdoos delen en dat gaf een band. Het verhaal van de moeder van dit meisje die zichzelf had genezen van ernstig recideverende psychoses met een streng dieet, vergeet ik nooit. Suiker was voor haar de grootste boosdoener. 

Bioresonantie

Tijdens de zwemles van de kinderen vertelde een van de andere ouders mij van een bioresonantie arts die dit soort problemen kon oplossen. Ik ging erheen. Hij ontdekte dat albica candida een probleem was. Verder was er sprake van koemelk allergie, allergie voor suiker, sommige kleurstoffen en chemicaliën. Mijn zoon werd behandeld en de rode rand rond zijn mond verdween voor goed. Al snel kon hij meer verdragen en soms zelfs gewoon meesnoepen met de andere kinderen, hij leek weliswaar een bijna normaal kind. Een beetje hyperactief bleef hij. Mijn dochter liet ik ook nakijken; bij haar was iets mis met de vetvertering en ze had een lactose en suiker overgevoeligheid. Dit had haar veel darmproblemen gegeven en was de oorzaak van haar weerstand tegen melk. 

De werking van de bioresonantie bleek niet blijvend. Dit is een gegeven dat ik nu ook van andre GAPS-therapeuten hoor. Toen mijn zoon ouder werd kwamen ADHD en slaapproblemen gedeeltelijk terug. Hem terug zetten op zijn oude beperkte dieet gaf veel strijd en lukte niet omdat hij zondigde zodra hij kon. Rond zijn negende las ik over een elliminatiedieet bij ADHD, van mvr Pellsner. Ik ging erheen en zette hem op het dieet. Zijn ADHD en slaapprobleem verdween op het dieet binnen een week. Het dieet was beperkt en bij veel voedingsmiddelen kwam de hyperactivitiet terug. Suiker, koemelk, tarwe en chocolade waren voedingsmiddelen die ik o.a. moest vermeiden, samen met chemicaliën. Vlees en vis waren geen probleem. Hij was op dat moment eigenlijk te groot en had al teveel zelfstandigheid om dit opnieuw in te perken. Na drie maanden begon hij achter mijn rug bij vriendjes dingen te eten die niet mochten; zowel ADHD en slaapproblemen kwamen terug. Wel was ik direct overtuigt dat voeding en mentale condities veel met elkaar te maken hebben. De biologische winkel deed goede zaken met ons.

Omdat ik toch wel tevreden was over de bioresonantie arts vroeg ik of hij ook eens naar mijn gezondheid wilde kijken. Hier werd duidelijk dat ik leed aan dezelfde allergieën als mijn zoon en dat een chemicaliën overgevoeligheid en chronisch vermoeidheidssyndroom daarbij waren gekomen. Een oude Pfeifferinfectie was nog steeds actief en zorgde voor de luchtweginfecties en vermoeidheid. Ik vroeg hem mij op kwik te testen; uit de testen op mijn meridianen bleek hier, tot mijn verwondering, niet het probleem te zitten. Hij werkte een voor een de andere problemen weg en ondanks dat ik minder heftige luchtweginfecties kreeg en ik vanaf toen nooit meer oorontstekingen kreeg, knapte ik toch niet helemaal op. Ik was al vier jaar onder behandeling van deze arts toen mijn schildklier minder begon te werken. Dit was voor hem het sein om weer naar een zware metalen belasting te kijken. Dit keer testte hij niet op de meridianen, maar stuurde hij bloed naar een laboratorium in Duitsland waar hij contact mee had. De test kwam terug met uitroeptekens bij de uitslagen. De kwikvergiftiging die ik had vermoed was wel degelijk werkelijkheid en enorm hoog. Pas nadat mijn tanden kwikvrij waren gemaakt, begon het constante griepgevoel te verdwijnen. Op dat moment nam ik het besluit om in het vervolg meer op mijn intuïtie te vertrouwen dan op oordelen van artsen. Mijn intuïtie is vaak door medici overruled en bleek later toch terecht te zijn. Mijn dochter reageerde op de lactose niet op mij. Mijn zoon op de voeding en ik was allergisch vanaf mijn geboorte, net als mijn nageslacht. Een serie domme tandartsen hebben mij echt ziek gemaakt. Daarnaast 'leerde ik later' heeft een slechte darmflora ervoor gezorgd dat de kwik die uit mijn tanden lekte kon worden omgezet in de meest giftige vorm van kwik, namelijk methylmercury. Uit onderzoek blijkt dat amalgaamvullingen bij mensen met een gezonde darmflora minder problemen veroorzaken dan bij mensen met ongezonde darmflora.

Kwik

Na het verwijderen van het kwik is mijn gezondheid en energiepeil tien jaar relatief goed geweest. Ik voelde mij op mijn 45ste beter dan op mijn 22ste. Ik genoot van gezond zijn en stond er niet meer bij stil wat ik voorheen gemist had. In deze tien jaar studeerde ik kunstgeschiedenis, filosofie, hypnotherapie, energiepsychologie en energetische geneeswijzen. Ik werkte als kunstenaar, kunstkriticus, en opende een eigen praktijk en werkte deeltijd in de GGZ. Dit duurde tot dat een darminfectie roet in het eten gooide in 2008. De darminfectie liep ik op terwijl ik werkzaam was op een GGZ afdeling waar een internationale groep psychiatrische patienten van over de hele wereld achter gesloten deuren verbleef. Velen hadden last van hun darmen en hoesten chronisch zonder hand voor de mond. De hychiëne op de afdeling en van de cliënten was belabberd en velen hadden een geschiedenis van drugs, prostitutie en dakloosheid. Door de infectie kwam mijn vermoeidheidssyndroom weer terug samen met emotionele instabiliteit en toenemende reacties op chemicaliën en voedingsmiddelen. Ik stopte vanwege de verfdampen met schilderen. Er werd een H-Pylory infectie gevonden en alle boeken verkondigde dat de enige remedie een driedubbele antibioticakuur was met een protonpompremmer. Met stevige bedenkingen begon ik hier aan. Na twee dagen moest ik stoppen omdat ik zowat alle bijwerkingen had die op de bijsluiter staan; ik voelde me zo beroerd dat ik dacht "liever dood dat dit". Mijn huisarts zag geen oplossing en vond dat ik dan maar met de infectie moest leren leven. Dr Google hielp mij uit de problemen doordat ik las over een dure thee uit Afrika die zou helpen. Ik bestelde voor twee maanden, at er mastic Gum bij en peperdure Manuka honing. Bij mijn volgende onderzoek was er geen H-pylory meer te vinden. Mijn darmen bleven van slag maar de reguliere geneeskunde kon niets vinden, waardoor al snel de oorzaak bij stress gelegd werd. Volgens mij was de enige stress die ik had de achteruitgang van mijn lichamelijke conditie. Ik ging terug naar de bioresonantie arts die mij eerder had geholpen en al snel viel de term CVS en IBS. Hij deed bloedonderzoek en kwam er achter dat ik verschillende markers had die op CVS wezen. Deze dokter werkte met de princiepes van Martin Pall een bio chemicus die zichzelf had genezen van CVS met supplementen. Ik bestudeerde zijn werk en kwam erachter dat sommige supllementen iets deden (vooral b12 en D-ribose) maar dat de meeste mij alleen maar slechter maakte. Ik bestudeerde het werk van Dr Sarah Myhill die ervan overtuigd was dat supplementen ook voeding kunnen zijn voor slechte bacterien en zag soms mensen met CVS hierdoor van de regen in de drup komen. Ik bezocht diverse symposia en leerde dat dysbiose door iedere behandelaar als onderdeel van CVS werd gezien. Ik begon te geloven dat het bij mij de oorzaak was van mijn ziekte. Ik had een aantal jaar genoten van een bijna normaal energiepeil en nauwelijks een dokter gezien. Alle psychologische therapieën die ik had bestudeerd, hielpen zeker als stressmanagement of in acute overgevoeligheidsreacties, maar ze konden mij niet blijvend op de been krijgen. Op dat moment ben ik gaan zoeken naar de werking van de darmen en hun invloed op het emotioneel welzijn van mensen. Er ging een wereld voor mij open. Ik bestudeerde diverse diëten zoals het specifiek carbohydrate dieet (SCD), het body ecology diet (BED) het Gut and Psychology Syndrome diet (GAPS) en meer. De stapel DVD’s en boeken groeide thuis gestaag. Ik ging onderzoeken welke voedingsmiddelen invloed hebben op de geest en op de kleine energiecentrales in de cellen (de mitochondria). Deze zijn namelijk ernstig verstoord als je CVS hebt. Ik las het werk van Terry Wahls en ontdekte dat zij zichzelf genas van MS door voeding. Eerst gebruikte zij supplementen die de mitochondriën stimuleerde. Hierdoor werd de MS minder agressief. Op het moment dat zij met voedingsmiddelen ging expirimenteren waarin antioxidanten als B12, Q10, L-carnitine enalpha lipoic acid in grote getalen voorkwamen merkte ze dat haar lichaam het weer begon te doen. Ze begon te genezen. Ik besloot dat vanaf dat moment iedere calorie die ik in mijn mond zou stoppen in het teken zou staan van genezing. Ik had door mijn ziekte geleerd dat geluk niet alleen huist in je smaakpapillen, maar meer nog in een algemeen welbevinden en een goed immuunsysteem. Het kan zelfs zo zijn dat je smaakpapillen je sturen naar verkeerde keuzes. Teveel mensen zijn de slaaf van hun smaakpapillen waardoor ze een blijvende ongezonde lichaamsconditie creëren en de darmecologie ernstig verstoren.

De schade die kwik en verkeerde voedingskeuzen bij mij heeft aangericht zal nooit helemaal verdwijnen. Kwik heeft een zeer langzame halfwaarde tijd. De slechte darmflora kreeg ik al bij mijn geboorte. Mijn moeder was zelf ook al een huilbaby met darmkrampjes, en vier van de vijf kinderen van mijn moeder hebben een conditie die je kan benoemen als een multisysteemziekte. Dat is in het gezin waar ik uit kom, dyslectie, ADHD, Pdd-nos, MS, sarcoidose en een tendens tot eet en drankverslavingen. Multisysteemziekten gaan nagenoeg allemaal gepaard met een slechte darmecologie. Als ik mijn moeder bevraag over haar broers en zussen, dan wordt voor mij duidelijk dat GAPScondities al lang binnen de familie huizen. Dit heeft gezorgd voor veel neurologische en psychologische problemen waaronder zelfs psychoses bij broers en een zus van mijn moeder. Ik zoek naar gezondheid voor mezelf en vermoed dat voeding daarbij een sleutel is. Ik doe dit in de hoop dat anderen daar iets aan hebben, inclusief mijn kinderen en mijn cliënten.

Smaakpapillen

Gaps bleef voor mijn gezondheid een noodzaak en aanvankelijk knapte ik er erg op op. Vreemd genoeg zag ik bij mijn cliënten vaak sneller en meer succes dan bij mezelf. Ik begon te experimenteren met variaties erop om te kijken hoe ik me het beste kon voelen. In mijn praktijk zag ik dat de zwaarte cliënten met de meest complexe problematiek de mensen waren die de ziekte van Lyme hadden. Lyme was een ziekte die ik niet wilde hebben en ondanks dat ik het steeds sneller bij anderen begon te herkennen bleef ik voor mezelf in de ontkenning zitten, tot mijn broer mij vroeg of ik me daar ooit op had laten testen. Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en bleek chronisch lyme te hebben. Ik begon cursussen erover te volgen en de complexiteit van deze ziekte te doorgronden. GAPS kan de ziekte niet genezen, maar wel de klachten hanteerbaar houden. Hierdoor ben ik nooit arbeidsongeschikt geworden ondanks een immuunsysteem dat ernstig door Lyme is aangetast. Hoelang ik Lyme heb is alleen maar speculeren. In ieder geval vanaf 2008, maar het kan net zo goed veertig jaar zijn. lyme en kwikvergiftiging hangen samen en Lyme en candida ook. de lymebacterie kan in de darmen voorkomen en daar voor veel problemen zorgen. 

SCD GAPS en mijn genezing

Het eerste boek wat ik las was het Specifiek Carbohydrate Dieet (SCD). Ik begon er in 2008 direct met dit dieet en merkte dat mijn darmen rustiger werden door de meervoudige suikers weg te laten. Af en toe had ik nog aanvallen van diarree maar het totaal ondermijnende karakter ervan verminderde. Nadat ik er een half jaar op SCD was vond ik op een vakantie in Italië dat ik mijn dieet wel iets kon versoepelen. Ik at een keer een paar patatjes en een keer een yoghurt ijsje. De rest van de vakantie zat ik op het toilet, was ik slapeloos, angstig, vergeetachtig en wilde ik eigenlijk direct naar huis. Het duurde drie weken tot mijn darmen weer tot rust kwamen. Thuis ging ik weer op Het SCD dieet en het bracht mijn darmen tot rust. Ik was extreem vergeetachtig, had geen concentratie was angstig en bang dat ik Alzheimer aan het ontwikkelen was. Ik bestudeerde het Body Ecology Dieet diet en ging kokoswaterkefir maken. Ik voelde me nog steeds niet goed. Ik bestudeerde het rawfood dieet omdat dit ook mensen beter maakt en ik kon een SCD variant doen. Ik werd na een jaar dit te hebben gedaan extreem ziek en dit herinnerde mij aan de tijd dat ik net een kwikvergiftiging had en ook aan mijn postnatale depressie. Ik besprak met mijn bioresonantie arts en biologische tandarts of het Raw food dieet misschien teveel oud kwik in mijn lichaam had geactiveerd. Dit vonden zij niet ondenkbeeldig. Ik bestudeerde de frequent dose chelation van Andrew Hall Cutler en probeerde de supplementen en MDSA die zij voorschreven, maar van de laagst denkbare dosis gingen mijn darmen zo volledig van slag dat ik het op moest geven. Op dat moment besefte ik dat mijn darmen genezen prioriteit had. Ik bestudeerde het GAPS boek uitvoerig en begon aspecten daarvan in het SCD dieet toe te voegen halverwege 2010. Het was moeilijk door de enorme vermoeidheid en de hersenmist die bij CVS hoort. Ik ging zuurkool maken, yoghurt, beender- en vlees bouillon en langzaam veranderde het dieet van SCD naar GAPS. Februari 2011 maakte ik definitief de overstap van SCD naar GAPS en besloot niets meer buiten dit voedingsprotocol te eten. Ik gaf officieel bij vrienden aan dat ze bij mij welkom waren maar dat ik niet bij hen zou eten. Ze keken me glazig aan en mijn broer vroeg of ik geen orthorexia had. Het afknijpen van sociale eetcontacten was voor mij en mijn partner het moeilijkste. Ik wist dat ik geen begrip zou krijgen en legde me daarbij neer, ik koos voor mijn genezing.

Misschien hing ik tegen een depressie aan door de slapeloosheid en de vermoeidheid maar ik wilde het niet zo noemen. Op het GAPSdieet werd ik echter echt depressief. Ik had een half jaar meegelezen op een Yahoo support group en besefte dat dit "die off" was en erbij hoorde. Ik moest mezelf dwingen positief te blijven en niet op te geven. Deze toestand duurde drie weken en toen leek er een licht aan te gaan in mijn hoofd en verdween de depressie binnen een paar uur. In het eerste half jaar is het nog een paar keer terug gekomen maar niet zo intens.

Donna Gates van het body ecology dieet beschrijft dat de "Die Off" en detoxificatie vaak gepaart gaat met het opnieuw bovenkomen van oude trauma's en negatieve overtuigingen. Als hypnotherapeut,  energietherapeut en met de helende reis kon ik deze negatieveaspecten steeds het hoofd bieden. Ik zag het als een kans tot volledige opruiming. In het jaar daarna verdwenen diverse klachten; de concentratie werd beter, vergeetachtigheid werd minder, ik kon weer mensen om me heen verdragen, ik ging beter slapen en ik kon mijn praktijk weer openen en vond het leuk om mensen te behandelen. Op mijn beste dagen lijkt het zelfs of mijn dyslectie minder wordt. Dan schrijf ik zomaar een artikel van 500 woorden zonder spellingsfout erin; dat is wonderlijk na zoveel jaar. Ik ben altijd een ondernemend type geweest met een brede interesse, dat leek weg toen ik ziek werd. Nu krijg ik weer ideeën en zin deze ideeën uit te voeren. Mijn angst om Alzheimer te hebben is totaal verdwenen. Vermoeidheid na beweging lijkt de laatste tijd te verdwijnen sinds ik het dieet combineer met het leptine reset dieet van Jack Kruse. Ik wil niet zeggen dat het GAPSdieet makkelijk is; dat is het niet. Je kan het alleen voor 100% doen en nooit een baaldag nemen zoals bij een lijndieet. Dit heeft invloed op je sociale functioneren. Veel mensen begrijpen niet dat je jezelf zo'n streng regime oplegt, omdat niet iedereen de bodem van de "GAPSconditieput"(lymeput) heeft gezien. Een ander nadeel is dat de genezing gaat met twee stappen achteruit en dan drie vooruit. Die stappen achteruit kunnen behoorlijk aankomen. 

Op een dag heb ik voor mezelf gekozen, en voor mijn eigen gezondheid. Ik heb besloten het oordeel hierover van anderen opzij te zetten. Dat was een flinke beslissing omdat in mijn familie en kenissenkring culinaire hoogstandjes, met een zoete gang toe, onderdeel is van gezelligheidsbeleving. Ik plaatste me buiten de groep. Of ik nu klaar ben met GAPS; nee dat ben ik niet. Ik maakte mijn twee jaar vol en het ging mij steeds makkelijker af. Daarna ben ik wat meer aardappelen gaan proberen en af en toe slagroom. Ik merkte al snel dat dit de situatie niet beter maakte. Het beste doe ik het in de eerste fases van het dieet.

De afgelopen jaren heb ik veel geleerd over de darmen en hoe belangrijk dat orgaan is voor je lichamelijk en geestelijk welbevinden. In 2012 ben ik GAPS-behandelaar te worden. Dr Natasha is in 2011 begonnen mensen op te leiden in de USA omdat ze het te druk krijg. GAPS is in Amerika enorm populair. Begin 2012 is ze de opleiding voor Europa gaan geven omdat het in de lijn der verwachting ligt dat hier ook meer mensen dit dieet gaan volgen. halverwege 2015 is de Nederlandse vertaling op de markt gekomen. Ik ben blij dat ik aan de eerste Europese opleiding kon meedoen en nu deel uitmaak van een internationaal gezelschap van GAPSbehandelaren die hun ervaringen en kennis met elkaar delen. Iemand noemde het Natasha's leger, wat ik grappig vind. Juist omdat zij het tegengestelde van een legerofficier is. Het is een zeer open en betrokken persoonlijkheid die graag haar ervaringen en kennis doorgeeft aan anderen. 

Begin 2013 maakte ik de GAPSrekening op. Het had mij 70% genezing gebracht na bijna 3 jaar, maar daarna begon het weer achteruit te gaan door de Lyme. Ik was extrrem low carb gegaan en had nog enkele andere aanpassingen gemaakt. Hiervan heb ik veel geleerd over mijn lichaam, maar de 70% was het plafond waarop ik bleef hangen. Ik besloot verder te gaan met mijn onderzoek en onderzocht de genetische connecties die op dit moment populair begonnen te worden. Hier vond ik een verklaring waarom ik bepaalde supplementen niet verdroeg, ook kwam ik veel conflicterende informatie tegen. Ik leerde dat genen een rol kunnen spelen, maar ook dat in hoeverre dat zo is er nog geen consensus over is. Ik las artikelen van voorstanders en tegenstanders en kwam erachter dat er geen standaard protocol tot genezing is. We zijn bio-individuele personen en wat voor de een werkt kan de ander ziek maken. Iedere arts of genezer die van standaard protocollen uitgaat is als een gelovige van een enkele kerk, een dogmaticus. Er kan een reden zijn waarom iets niet voor je werkt. Daarnaast is het bij iedere theorie handig als je ook het werk van tegenstanders leest. 

Helaas ook op internet staat een hoop onzin, en veel van die onzin komt uit marketing of een enkele gelovige van iets dat een bepaald gezondheidsritueel als de enige waarheid verkondigd. Er is geen enige waarheid, waar het om gaat is of iets waar is voor jou lichaam. Daarnaast heb je iets aan wetenschappelijke bewijzen, dat is gedegen onderzoek dat wellicht voor een groep mensen waar is. Daar zit ook het gevaar, als het voor 80% geldt dan verwacht de arts dat het voor iedereen waar is. Hij vergeet bio-diversiteit, er is altijd een groep waar het niet voor werkt. Dat zit in je genen en je darmen.

Begin 2013 maakte ik dus de rekening op en besloot dat ik de 30% die ik nog te gaan had nog wilde overwinnen en dat GAPS waarschijnlijk nog wat aanpassingen nodig had. Ik besloot een elliminatie dieet te doen. Dat was een redelijk probleem met GAPS. Een bekende is het 'lam, rijst, peer dieet'. Ik zag direct twee mankamenten hierin. Peer is extreem hoog in fructose en rijst is niet GAPS. Toch probeerde ik het, en ik werd meteen behoorlijk beroerd erop en kreeg extreme obstipatie. Ik verving de rijst door pompoen en beperkte de peren tot twee per dag. Ik kreeg een stevige griep met hoge koorts en besloot vitamine C extra te nemen. Ik kreeg blaasklachten die geen blaasontsteking bleek te zijn. Toen viel het kwartje, mijn lichaam kon wel eens een problemen met oxalaten hebben. Ik was dat een paar keer op forums tegengekomen en had dit in de verdringingsmodus gezet. Ik begon dit te onderzoeken en herkende een hoop dat op mij van toepassing was.

Daarnaast kwam een nieuw begrip in omloop namelijk SIBO. (small intestinal bactery overgrow). Ook daar had ik alle verschijnselen van. Uit onderzoek bleek dat ik dit had en dat is een van de redenen dat GAPS niet verlaten kan worden en heel strikt moet blijven in mijn geval. In hoeverre SIBO samenhangt met Lyme is nog onbekend, maar in mijn praktijk zie ik geen lyme patient zonder SIBO klachten. Ik denk dat daar een link zit. De spirocheten die Lyme veroorzaken zijn uiterst agressieve beestje die zich door cellen en weefsels kunnen boren. Ze zijn in darmweefsel waargenomen en ik denk dat ze daar lekkende darm en ontstekingen veroorzaken. Vandaar de toenemende allergieën en reacties op voedingsmiddelen. Mijn reis naar genezing is er duidelijk een die over hobbels gaat. Recentelijk heb ik mijn GAPSdieet omgezet naar een Ketogeen GAPSdieet. Dat betekend dat vet de hoofdzaak is van mijn calorie inname, en dat eiwitten en koolhydraten heel beperkt zijn. Ik merk dat ik sterker wordt en sommige lyme symptomen verdwijnen. Ik ben er nog niet maar ik heb goede hoop dat mijn zoektocht uiteindelijk een goed einde gaat krijgen.

Ik probeerde het elementaire dieet voor SIBO dat bestond uit een mengsel van vrije aminozuren die snel door de darmwand werd opgenomen en kreeg hier een enorm negatieve reactie op. Ik wist dat MSG voor mij een probleem was en dat was het al voordat ik aan GAPS begon. Ik denk dat ieder mens zijn eigen verboden vruchten heeft waar zijn of haar lichaam zich tegen verzet. Mijn schoonzus bijvoorbeeld kan alles eten, maar als zijn ook maar een mossel binnen krijgt dan ligt ze kotsend boven het toilet. Een andere schoonzus heeft dat met rozijnen en een broer moet geen ananas eten. Voor de rest kunnen zij alles eten wat god verboden heeft. Mijn verboden appels zijn MSG, koemelk en suiker, denk ik. De rest is verworven met de GAPSconditie. MSG is de chemische vorm van vrij glutamine zuur. Als je gebonden eiwitten ontbind dan ontstaat het vrije glutaminezuur en dat is nu juist de stof die ontstaat in het elementaire dieet en in de hypoallergene melk die mijn zoon kreeg. Een heftige overgevoeligheid daarvoor is genetisch en heeft minder met de darm te maken. De reacties kunnen wel heel heftig zijn (zie www.unblindmymind.org). Gedacht wordt dat slecht 1% van de mensen dit probleem heeft, maar het betekend wel als je het hebt dat je heel veel middelen niet kan nemen en dat zijn juist veel middelen die op het GAPSdieet vrij populair zijn zoals bottenbouillon, stoofvlees en gefermenteerde melkproducten. Ook supplementen bevatten veel FGA (Free Glutamic Acid). En ik begreep waarom dit altijd een onbehagelijk gevoel bij me had gegeven. 

De problemen die ik had met GAPS zag ik maar bij een enkele andere. De meeste mensen die met het dieet begonnen knapte vrij snel op en sommigen konden zelfs binnen het jaar al volledig gaps eten en n het tweede jaar nog meer uitbreiden. Bij mij ging er steeds meer vanaf en dat begon ik toch als een probleem te zien. In de tien jaar tussen de kwikvergiftiging en het ontstaan van Lyme had ik een redelijk normaal dieet gehad en nu werd ik meer en meer beperkt. Dat besloot mij ertoe in 2015 over te gaan op het zerocarbzen.com levensstijl dat ik nu twee jaar doe. Ik merkte direct verbetering en werd sterker. Tot in 2017 ik merkte dat iedere griep mij te pakken nam en ik besloot terug te gaan naar meer en gevarieerder eten en weer plantenvoedsel te introduceren. 

Intuitie of verslaving 

Een heel klein gedeelte van de mensen met GAPS ervaart de problemen die ik heb. Als ik kijk op de zerocarb lijst zijn het er daar meer. Het is mijn sterkste geloof dat mensen omnivoor zijn. Ze horen planten en dierlijke producten te eten. Eliminatie diëten zoals GAPS en zerocarb zijn therapeutische diëten. Als mensen niets meer verdragen dan moet er ergens iets stuk zijn en SCD/GAPS zijn dan heel gezonde gevarieerde alternatieven, waarop het merendeel van de mensen snel zal opknappen. Echter bij een kleine groep lijkt het van kwaad tot erger te worden en zerocarb bied dan uitkomst bij sommigen. Maar ook dit is weer niet voor iedereen geschikt. Mijn man bijvoorbeeld heeft hemochromatose of ijzerstapelingsziekte en teveel vlees zou hem ernstig in de problemen brengen. De kaas als eiwitbron die hij graag eet bevat voor mij weer teveel vrije glutamaten, maar voor hem is het een prima eiwitbron omdat de calcium en caseïne zorgt dat het ijzer niet wordt opgenomen. Wij eten dus apart van elkaar maar wel aan dezelfde tafel. Natasha Campbell McBrite noemt een groep mensen picky eaters. (moeilijke eters). Dat kan zijn vanuit een koolhydraat eetverslaving maar volgens mij ook vanuit een gezonde intuïtie. Mijn dochter wilde geen melk en houdt niet van rood vlees. De kans is groot dat ze haar vader hemochromatose heeft. Mijn zoon kon niet tegen hypoallergene melk en zal mijn MSG/FGA genen hebben, hij is een echte vleeseter en het liefst rood en rauw. Rauw vlees heeft minder FGA dan gestoofd vlees en had ook altijd mijn voorkeur boven gestoofd vlees.  Waarmee ik maar wil zeggen, onderzoek je weerstand en zelfs met GAPS is het zo dat omdat iets gezond genoemd wordt in het boek, hoeft het nog niet gezond te zijn voor jou unieke lichaam te zijn. Maar ga er maar gerust vanuit als jou lichaam of het lichaam van je kind niets anders wilt dan magnums, chips, marsen en bier, niet je intuïtie maar je verslaving aan het woord is. 

Mijn zoektocht is nog niet ten einde, maar voor nu mei 2017 is mijn plan te kijken wat er nog nodig is voor de complexe GAPSproblematiek zoals ik die voor mezelf ervaar. Omdat ik ook vorige maand de pensioengerechtigde leeftijd heb bereikt, sluit ik de praktijk en zal ik deze website als informatieve website verder laten bestaan. 


Subpagina''s (1): Leptine reset
Comments