Mijn verhaal‎ > ‎

Leptine reset

December 2011 nam ik een aanloop om in januari 2012 met het leptine reset dieet (LRD) van Jack Kruse te beginnen. Eigenlijk wilde ik in maart beginnen nadat ik de practioners cursus voor GAPS bij Dr. Natasha Campbell-McBride in Londen heb afgerond. Na enig afwegen besloot ik dat het voordelen heeft als ik leptine gevoelig ben als ik die week in Londen zit. GAPS en reizen is een behoorlijke uitdaging zeker als je bij het GAPS dieet ook overgevoelig bent voor chemische toevoegingen aan eten, van E621 ben ik twee dagen depressief en van slag. Helaas zit dit nare stofje in bijna alle hartige producten die niet van de natuurvoedingswinkel komen. Natuurvoedingswinkels heb je niet op iedere vakantiebestemming. Als je Leptine gevoelig bent kan je met twee maaltijden per dag toe dat betekent minder risico. Kruse beweert dat je binnen 8 weken je leptine ongevoeligheid om kan zetten in leptine gevoeligheid. Dat betekent dat je niet meer continu eten nodig hebt, maar dat je lichaam over gaat op het verbranden van je eigen vet. Vet heb ik genoeg. Het zit in mijn lichaam vast op verkeerde plekken; vooral mijn buik. Een duidelijk teken van leptine ongevoeligheid. Ik lees al een paar weken de verschillende sites en ben een beetje begonnen het dieetprincipe toe te voegen. Uit ervaring weet ik dat je in het begin allerlei fouten maakt. De feestdagen dragen ook niet bij tot consequent eetgedrag, dat bemoeilijkt een dieet waar regelmaat een vereiste is. Of ik binnen 8 weken klaar ben hoop ik, maar ook betwijfel ik het. Ik vermoed heel erg leptine resistent te zijn. Ik bezit veel van de kenmerken. De onmogelijkheid om af te vallen is er één. Waar anderen klagen over magerzucht bij SCD en GAPS levert het bij mij alleen maar extra kilo’s op. De afgelopen drie weken op het LRD ben ik twee kilo aangekomen. Niet erg hoopgevend maar dat ben ik inmiddels gewend

Wat is leptine

Leptine is een hormoon dat pas in 1994 werd ontdekt. Vetcellen geven deze stof af als ze voldoende vol zijn. Het zijn boodschapperstoffen die aangeven “We hebben genoeg reserves, stop de toevoer”. Het lichaam gaat dan over op vetverbranding in plaats van suikerverbranding. Bij leptine resistentie reageert het lichaam niet meer op de boodschapperstof leptine en komt de vetverbranding niet op gang. Het lichaam blijft hongersignalen geven ook al zitten de reserves bomvol. Mensen met overgewicht die niet afvallen zijn leptine resistent; maar ook de mensen die heel de dag grazen. Mensen met een eetstoornis of obsessie zijn vaak ook leptine resistent. De rol en functies van leptine zijn nog niet in volledig bekend en doorgrond; maar zij blijkt groter dan de simpele schets die ik hier geef. Als het leptine hormoon haar werk niet meer naar behoren kan doen, gaat het circadische ritme (dag en nacht ritme) uit balans. Andere hormonen kunnen uit balans gaan, de schildklierhormonen, de bijnierhormonen en de pancreas kunnen de verwarring alleen maar groter maken. Leptine draagt inmiddels de naam het meesters?hormoon. Ik verwacht dat als mijn leptine hormoon haar functies weer vervuld, mijn leven er in kwaliteit op vooruit gaat. De afgelopen drie weken heb ik al het een en ander gemerkt; ik slaap beter, heb wat meer energie en mijn libido is er weer een beetje. Erg hoog is het nooit geweest door mijn CVS en langzaam werkende schildklier, maar de afgelopen jaren viel ik in de categorie A sexueel. Ik gaf mijn leeftijd en postmenopauze de schuld, missen deed ik het niet eens; mijn partner wel. Al binnen een week Leptine reset warming up voelde ik af en toe iets van lust. Dat is een vreemde gewaarwording als je het zolang niet gevoeld hebt.

De oorzaak van leptine ongevoeligheid zit in het exorbitante koolhydraatgebruik van deze tijd. De welvaart bracht ons supermarkten die uitpuilen van snoep, koekjes, ijs en andere geraffineerde producten, verder is ons dag en nacht ritme verstoord door het vele kunstlicht en de televisie en computer houden ons tot de later uurtjes uit ons bed. We leven in een continue jetlag volgen Jack Kruse; waardoor het slaaphormoon ook uit balans raakt. Leptine reset gaan volgen betekent eigenlijk een volledig lifestyle verandering en vraagt veel van de deelnemer(s).

De spelregels zijn:

  1. Neem een BAB = Big Ass Breackfast. In het Nederlands is dit een dikke kont ontbijt (DKO) Helaas klinkt BAB beter dan DKO. Een BAB bestaat uit minimaal 50 gram eiwitten. Dat is veel, bijvoorbeeld 5 eieren met vijf dikke plakken bacon. Of zo’n echt Engels ontbijt van scrambled eggs, bacon en een worstje. De witte bonen in tomatensaus kan je beter weglaten.
  2. Niet meer dan drie maaltijden per dag met minimaal 4 tot 5 uur ertussen.
  3. Tussendoor niets snacken.
  4. Niet meer dan 50 gram koolhydraten per dag als je minder dan 15 kilo wil afvallen. Wil je meer dan vijftien kilo afvallen probeer onder de 25 gram koolhydraten per dag blijven.
  5. Eet je laatste maaltijd niet na 19 uur; tussen slapen en eten moet minimaal 3 uur zitten.
  6. Ga in het schemerdonker zitten een uur na zonsondergang.
  7. Doe uiterlijk 22 uur het licht uit en ga naar bed.
  8. Sporten mag niet tot je leptine gevoelig ben, wandelen en rustig zwemmen wel.

Dat klinkt natuurlijk leuk, maar wat zijn de kenmerken?


Kenmerken leptine gevoeligheid.

1.     Vooral mannen ervaren een snel gewichtsverlies. Bij vrouwen kan dit wat langer op zich wachten.

2.     Vrouwen merken dat hun emoties stabieler worden en dat de kwaliteit van slaap verbetert. Kleding gaat anders zitten doordat het         lichaamsvet beter verdeeld raakt. Gewichtsverlies gaat langzamer doordat de hypofyse langer nodig heeft te herstellen. Ook dit            komt op gang als je gewoon volhoudt met de leptin reset.

3.     Zweetpatroon verandert, sneller zweten bij activiteit, omdat de vetverbranding op gang komt (zweten is een goed ding).

4.     Je voelt je energieker en je herstelt snel van beweging.

5.     Je honger verdwijnt en ook je eetbuien.

6.     Je wordt uitgerust wakker.

7.     Libido gevoel raakt herstelt.

Op de fora lees ik dat mensen voelen wanneer ze klaar zijn voor meer sporten. Het afvallen begint als de sport een plek krijgt in het weekprogramma.

Sport en CVS zijn een slechte combinatie; maar stiekem hoop ik dat CVS eigenlijk leptine resistentie is. Het zou best kunnen; leptine resistentie en CVS hebben veel overlappende symptomen. JK heeft een artikel op zijn site staan over LR en mitochondriën die niet functioneren. Dat is een van de kenmerken van CVS. Ik heb het artikel nog niet gelezen; maar ik heb zo’n idee dat er een link is. Zodra ik tijd heb ga ik me daarin verdiepen.


Mijn begin gewicht op 2 januari 2012 is 92 kilo.

Mijn streefgewicht zet ik op 75

Einde experiment leptine dieet

Geplaatst 1 jul. 2012 12:22 door Astrid Tanis

De laatste tijd heb ik weinig geschreven, het ging zo zijn gangetje dacht ik. Maar eerlijk gezegd werd dat gangetje steeds langzamer. Over gewichtsverlies viel ook niets te melden ondanks dat ik me trouw aan het dieet hield. Vandaag ben ik 6 maanden met het leptine reset bezig en ik stop ermee. Niet omdat het slecht is. Veel mensen hebben er baat bij. Het heeft mij van het laatste restje zoetverslaving afgeholpen. Ik ben niet meer heel de dag met eten bezig, het dieet kost me geen moeite en er zijn dagen dat ik aan twee maaltijden genoeg heb. "Waarom dan niet doorgaan" zou je denken. Ondanks dat mijn eetpatroon beter werd, verloor ik niet het gewenste gewicht. Verder merkte ik dat ik mij minder begon te voelen. Mijn werkdrift en creativiteit nam af; mijn libido dat in het begin van het dieet weer wat meer werd was nergens meer en mijn concentratie op schrijftaken was miniem. De o zo bekende hersenmist die bij CVS hoort was groeiende. Ik kon dit niet verklaren, en nu wel. Natasha Campbell-McBride vertelde tijdens haar opleiding dat mensen met CVS niet genoeg hebben aan GAPS alleen. Er is een nevenbehandeling bij nodig die meestal uit supplementen bestaat. Ik ben een van die CVS mensen die slecht reageert op alle supplementen, daarom leek een dieet alleen de beste optie. Ik ben met het dieet 70% opgeknapt en het leptine dieet stuurde mij heel langzaam terug naar 60%. Reden voor een nieuwe zoektocht en dr. Google is zoals altijd mijn beste raadgever. Er zijn meer mensen zoals ik die op alle supplementen reacties hebben. De oorzaak ligt in je genen die de methylatie aansturen door vitaminen, mineralen en aminozuren. Als je gendefecten hebt kan je deze stoffen niet omzetten in een bruikbare variant. Toch kan je niet zonder deze stoffen. Wat mensen dan doen is de actieve vorm van de vitamine gebruiken en hier komt de volgende valkuil. Als je dat doet komt de methylatie op gang en gaat je lichaam toxinen uit de cellen afvoeren. De afvoer moet dan wel in orde zijn anders raak je overspoeld door gifstoffen. Of deze afvoer in tact is wordt wederom door een gen bepaald; het CBS gen. Ik heb het laten nakijken bij 23andme, een laboratorium in Amerika. En ik kreeg een spiegel van mijn gezondheid voorgeschoteld die bevestigde wat ik al voelde. Het CBS gen dat een enzym levert (cystathionine β-synthase) is stuk en mijn ontgifting werkt op halve kracht. Dit gen zorgt voor enzymen dat vanuit zwavelhoudende eiwitten, zoals methionine, homocysteïne ontstaat dat vervolgens weer omgezet wordt in cysteïne. CBS heeft drie snp’s waarop mutaties voor kunnen komen. De meest gevaarlijke is een mutatie op de snp CBS C699T en die heb ik. CBS C699T regelt dat de Cysteïne omgezet wordt in taurine of glutathion. Een mutatie kan de enzymwerking versnellen waardoor zorgvuldigheid ontbreekt. De versnelling kan oplopen tot het tienvoudige van wat wenselijk is. Wat met de versnelde afbraak ontstaat is een potentiele zwavelvergiftiging, ammoniak intoxicatie door eiwitafbraak en een tekort aan glutathion omdat de cysteïne wordt omgezet in taurine. De lever gebruikt glutathion om te ontgiften. Bovendien heeft het een functie bij het voorkomen van de zogenaamde lekkende darm.

Een beperking van zwavelhoudende groenten, noten en van zwavelhoudende eiwitten in combinatie met het mineraal molybdeen herstelt het evenwicht enigszins. Er komt van naturen veel zwavel voor in dierlijke eiwitten. In de groente zijn vooral de koolsoorten en uiachtige berucht. We vinden het in alles wat groeit (dieren en planten). Bovendien zijn er supplementen en medicatie die zwavel bevatten. Heb je mutaties op dit gen dan is een zwavelarm en eiwit beperkt dieet de aangewezen weg. Het leptine reset dieet is zwavelrijk en zeer eiwitrijk; het GAPSdieet kan zwavelrijk zijn maar er zijn ook zwavelarme varianten te ontwikkelen. Ik zal voor een zwavelarme variant moeten kiezen en dat is zeker niet het leptine reset dieet. Bij mij zijn nog meer genen stuk die de methylatie cyclus opvoeren. Maar dat behandelen is voor de lange termijn. Eerst moet ik dit CBS gen optimaliseren. Wat stuk is blijft stuk maar je kan wel je dieet en supplementen zo aanpassen dat ik mijn lichaam zo min mogelijk vergiftigt en de enzymen en dit gen zoveel mogelijk ondersteun. Het GAPSdieet is redelijk toxine vrij. Nu nog even zwavelarm maken en dan ben ik zo weer op de 70% en hopelijk meer.

 

Zeg ik hiermee dat het dieet van JK niet goed is. Dat hoor je mij niet zeggen. Het is niet goed voor mij met mijn genenprofiel. Voor iemand met betere genen kan dit dieet veel betekenen en velen zijn laaiend enthousiast. Zeker als je een koolhydraat verslaving hebt heeft het nut. Mijn lichtelijk negatieve ervaring met een dieet; bevestigt alleen maar dat iedereen uniek is en dat iedere behandeling ook uniek dient te zijn. Een pil of een dieet voor iedereen gaat hem nooit worden. Misschien gedragen we ons dan af en toe wel als kuddedieren, eenheidsworsten zijn we beslist niet.

Dat ik moeilijk afval staat ook in mijn genen overigens; ik zal het er denk ik mee moeten doen. In mijn profiel lees ik dat ik het exclusieve gen bezit waardoor ik geen buikspek verlies op een mediterraan dieet. Op het leptine dieet ook niet merk ik, en op velen andere diëten blijft mijn buikspek zitten waar het zit. Door JK ben ik vier kilo kwijt en dat hoop ik zo te houden.

Kan je net als ik niet tegen NAC, MSM, TMG, glutathion, milk thistle, koffie, thee en meer zwavelhoudende dingen kan, dan is jou CBS gen waarschijnlijk stuk. Je kan dan je dieet en leefomgeving beter aanpassen naar zo gifvrij mogelijk. Specifieke supplementen kunnen helpen. Een aangepaste versie van het GAPSdieet helpt de toxinen uit de darmen te verminderen. Het repareert dit gen niet, dat kan niet. Maar zieke darmen zijn een enorme giffabriek, dat kan een gemuteerd CBS gen zeker niet aan.

week vijftien

Geplaatst 9 apr. 2012 03:15 door Astrid Tanis   [ 9 apr. 2012 04:54 bijgewerkt ]

We worden niet ouder we raken meer vergiftigd!

Hoera ik van eindelijk af naar het lijkt. Maar het heeft ook haar keerzijde. Ik voel dat oude klachten terug komen zoals vermoeidheid en opgejaagdheid in de avond waardoor ik moeilijk in slaap val. Mijn keelamandelen voelen opgezet maar er is geen ontstekingsvocht waar te nemen waardoor ik geloof dat dit het lichaam is dat bezig is gifstoffen kwijt te raken. Gisteren besloot ik weer wat meer te eten om het afvallen te vertragen, ik at drie maaltijden en ging me te buiten aan heerlijke zelfgemaakte appelmoes bij het avondeten. Ik begrijp echt niet wat mensen met die potjes doen. Mijn nietGAPS gezin is dat in dit opzicht met me eens. Bovendien het is zo simpel om te maken. Je gooit wat geschilde appelschijfjes in je crockpot met een paar eetlepels water, wat kaneel erbij en pruttelen maar. Eens per uur even omroeren en daarna dampend op tafel zetten. Suiker honing en andere ongein heb je echt niet nodig. Appels zijn zoet van zichzelf. Sinds het leptine reset heb ik geen fruit meer op, behalve dat banaantje vorige week i.v.m. de buikgriep. Ik verwachte dan ook dat vandaag de weegschaal weer opgeklommen zou zijn. Niet waar ik was vergeleken met gisteren drie ons kwijt. Dat betekend dat ik deze week een kilo ben afgevallen. Dat is ongekend voor mij. Ik ben nu 88,2 kilo en ik begon met 90.4. Dat gevoel van gifstoffen in mijn lijf maakt me echter wat bezorgt. Ik heb een verleden met ernstige kwikvergiftiging en ik geloof zelf dat dit een oorzaak is van mijn overgewicht. Extra vet is een perfecte opslagkluis voor gifstoffen die het lichaam moeilijk uitscheid. Veel mensen met een kwikvergiftiging verleden hebben overgewicht. Dat is een coping mechanisme en misschien zelfs een goed ding. Er zijn ook mensen met en kwikvergiftiging die slanks blijven of zelfs te dun worden. Ik denk dat die misschien nog slechter af zijn. Tandartsen hebben met mijn zus net zo gerommeld als met mij. De mond ging open en "kassa" dacht de tandarts. Mijn zus werd niet dik; zij heeft nu MS. Er is een stevige link met neuro-immuunziekte en Kwik. Toch wil ik van de 25 kilo overgewicht af, dus misschien moet ik toch echt mijn best doen dit heel langzaam te toen en veel ontgiftingstechnieken te gebruiken. Helaas heb ik geen bad voor detoxbaden. Misschien dan toch maar sauna's en klysma's. Zo ziek als een paar jaar geleden wil ik echt niet meer worden. Of misschien toch het Andy Cutler protocol, waar ik zowel in geloof als ontzettend tegenop zie omdat het complex is. Bovendien er is geen arts in ons land die dit begeleid, en ook de chelatieproducten zijn hier moeilijk te krijgen. Je doet het dus volledig op eigen risico en je moet alles bestellen in het buitenland. Gelukkig zijn er zelfhulpgroepen die heel kundig zijn en je kunnen adviseren. Dat is een risico dat zeker; maar naar een gewone arts gaan met zowel een GAPSconditie als de amalgaamziekte levert je waarschijnlijk een enkele reis psycholoog op. Bovendien is bewezen dat regulier van de mensen die overleiden een op de drie door de behandeling overlijdt; dat is nogal iets. Natuurlijk heb je reguliere artsen nodig en ze kunnen soms levensreddend zijn, maar ik bekijk alles wat ze doen wel met de nodige kritiek. Voor GAPS of kwikvergiftiging kan je in het reguliere circuit vooralsnog geen hulp vinden.

Week veertien

Geplaatst 4 apr. 2012 12:13 door Astrid Tanis   [ 4 apr. 2012 12:22 bijgewerkt ]

Eindelijk zit er wat beweging in mijn afvallen. Langzaam heel langzaam schuift de weegschaal naar beneden. 88.9 was het vanmorgen, dat betekend gemiddeld minder als een ons per week. Waarschijnlijk ben ik zelfs minder afgevallen  want ik was ziek. 's Nachts speelde mijn buik en darmen op, een griepje dat ik van mijn zoon kado kreeg. Doodmisselijk hing ik om drie uur vannacht boven het toilet en mijn avondmaaltijd kwam er in golven uit.
De volgende dag was er geen sprake van een BAB. Iedere morgen drink ik water met keltisch zeezout om mijn darmen door te spoelen. Een half glas ging erin en dat borrelde heel de ochtend in mijn buik. In de middag ging het wat beter; ik voelde dat ik iets moest eten, maar het enige wat mij trok was een banaan of kippenboullion, maar dat laatste had ik niet. Bij JKs leptine reset horen geen bananen; die hebben teveel koolhydraten. Volgens Dr Natasha moet je dat eten waar je lichaam om vraagt, mits het niet op de lijst van verboden middelen staat. Dat heet luisteren naar de wijsheid van je lichaam. JK moest vandaag het onderspit delven om 16 uur schoof ik een bakje met yoghurt gemengt met een overrijpe banaan naar binnen. Het bleef erin. Mijn biologische diepvrieskip ging de soeppan in met een scheutje appelazijn en wat zout en peper. Om 19 uur smaakte een klein kopje hiervan heerlijk. Het kippenvlees bleef in de pan, daar ben ik nog niet aan toe. Misschien morgen. Bij een maagdarminfectie is het goed weer even naar fase één van het GAPSintroductie dieet te gaan. Morgen een intro dag voor mij en misschien overmorgen ook. Je hebt de schijt aan Sonja Bakker dag. Morgen heb ik de schijt aan JK dag, een BAB zit er even niet in. Dr Natasha schuift weer even meer naar voren tot mijn maagdarmkanaal zich weer rustig gedraagd. Sommige mensen vinden de GAPS boullions vreselijk; ik niet. Ik kan leven op soep, sla en groentesap als ik me goed voel. Regelmatig doe ik een soepdag voor het gemak en omdat ik het lekker vind. Mijn gezinsleden willen andere dingen die ik voor hun kook. Maar vandaag niet ik kon niet boven pannen hangen zonder misselijkheid. Ze mochten wat halen en daar zijn ze altijd voor in. Pasta pizza en andere zooi in mijn opinie. Ze zeggen zich er goed bij te voelen, maar de pandabeer ogen van mijn zoon doen anders vermoeden.

Week 13

Geplaatst 26 mrt. 2012 04:22 door Astrid Tanis   [ 26 mrt. 2012 04:47 bijgewerkt ]

Zaterdagavond ging ik te laat naar bed omdat we naar een concert van Paul McCarney gingen. Die man is op zijn 69ste nog vitaal en rocking. Ik weet dat hij tijdens zijn eerste huwelijk vegetarisch was en vraag me af of hij dat nog steeds is. Dat zou een contradictie zijn met wat ik doe. Het pad van het vegetariscme ben ik al gegaan en ik werd er in ieder geval niet beter van.
Nog niet zo lang geleden was een avondje laat naar bed gaan gegarandeerd een recept om de volgende dag zwaar gammel te zijn. Nu voel ik mij een beetje moe maar niet ziek. Gisteren gingen we naar de Grevelingen plas en ik besloot om in verband met de thermogenese van Jack Kruse een duik te nemen. Ik voel me wat ongemakkelijk omdat de meeste mensen die er zijn hun kleding aanhouden vanwege de toch nog wat frisse wind. Ik loop in mijn badpak met mijn 25 kilo overgewicht wat ongemakkelijk het water in, met de gedachten dat ik terug kan als ik het niet red. Tot mijn verbazing ga ik relatief gemakkelijk door. Mijn partner kan niet nalaten om er foto's van te maken. Het is koud en dat voel ik met name aan mijn armen die lijken te verstijven. Na een minuut ga ik eruit verbaast over mijn eigen durf. Op de kant aangekomen voelt de zon bijna warm aan, ik besluit er weer in te gaan en nu lukt het me om ongeveer tien minuten heen en weer te zemmen langs de kant. De verstijfde armen verwijnen en het water voelt oké aan. Ik ken de verhalen van ernstige krampen in koud water daarom zorg ik vaste grond onder mijn voeten te houden. Na tien minuten stap ik eruit.  Ik had langer gekunt maar je moet ook weer niet overdrijven. Twee heel dikke dames lopen langs met een klein hondje; ze vragen of het water koud is. Natuurlijk; wat hadden ze dan gedacht op 25 maart. Vorige maand was er nog kans op een elf steden tocht. Thuisgekomen kijk ik op internet wat vandaag de watertemperatuur was op de Greveningen; negen graden celcius; ik had het warmer geschat. In de avond voel ik me wat kouder als anders, maar later in bed wordt ik heerlijk warm en ik slaap als een blok. Jack Kruse wil dat je in water stapt van onder de vijf graden celcius. Dit met de bedoeling om je huid extra koud te maken zodat je lichaam gedwongen wordt de thermostaat aan te zetten de de eigen verbranding op te voeren. Er zit een logica in; alhoewel het wel spartaans is. Je schijnt hiermee zelfs een langzaam werkende schildklier op gang te kunnen krijgen.

Vanochtend loop ik met gemak vijf kilometer met mijn Nordic Walking stokken. Jack Krusse raad aan om met gewichtheffen te beginnen als sport liefst na 16 uur in de middag. Misschien zou dat beter zijn; maar ik hou van de ochtend in het bos met mijn hond. Toen ik net ziek werd liep ik langzaam een klein stukje met de hond iedere ochtend. Na een paar honderd meter rustte ik met hartkloppingen op een bankje. Als ik iets teveel deed was ik dagen beroerd; ik durf niet teveel te hopen maar ik denk stiekem de laatste dagen dat ik deze ziekte echt onder de knie begin te krijgen en dat ik vitaal oud ga worden; dankzij GAPS en een beetje Leptine Reset. Nu nog af gaan vallen.

Week 12

Geplaatst 23 mrt. 2012 12:01 door Astrid Tanis   [ 23 mrt. 2012 12:01 bijgewerkt ]

Al drie dagen eet ik niet meer dan twee maaltijden per dag. Ik vergeet gewoon te eten omdat geen honger signaal krijg. Acht uur tussen een maaltijd lijkt nu heel haalbaar. Na mijn avondmaal eet ik niets meer en het kost me geen enkele moeite. Ik slaap ‘s nachts tussen de 7:30 en 8:30 uur en voel mij verfrist als ik opsta. Je zou moeten afvallen roept John regelmatig; maar ik val niets af terwijl mijn broeken wel losser gaan zitten, wonderlijk hoe de weegschaal zich niet verhoudt tot mijn broekriem. Ik begon dit dieet om gewicht te verliezen en ik zou het drie maanden doen. Ik maak er een half jaar van want het is heerlijk om zelden door honger geplaagd te worden. Jack Kruse is begonnen met een Blog waarin hij een oplossing heeft voor mensen waar het dieet niet het gewenste resultaat heeft. Deze man is een arts en zeer slim maar het medische jargon kan hij moeilijk naast zich neerleggen. Dat maakt zijn artikelen moeizaam leesbaar. Zijn enthousiasme omtrent zijn eigen ontdekkingen werkt daarentegen aanstekelijk, hij is zelf éénderde van zijn gewicht kwijt. Het dieet heeft veel positieve resultaten, maar dat had het GAPS dieet ook al. Helaas niet het resultaat dat ik afval. Voor mensen die daar moeite mee hebben heeft hij de thermogenese ontwikkeld. Je gaat drie kwartier in een bad met ijsblokjes zitten en dat schijnt het probleem op te lossen. Nu heb ik geen bad dus dat lukt nu niet. Ik kan naar mijn 85 jaar oude moeder gaan met twee emmertjes ijs, maar die verklaard me waarschijnlijk voor gek. Ik neem nu twee minuten in de ochtend een koude douche; dat is een begin. Als ik onder de douche sta is dat geen pretje; maar daarna ben ik op gang. Dit is beter dan koffie; dat ik toch niet dronk omdat dit een van de dingen is waar ik overgevoelig op reageer. De douche geeft je de wakkere de koffie allertheid zonder het opgejaagde gevoel. Eigenlijk moet je het doen na een maaltijd, maar de finesses weet ik nog niet omdat ik pas twee van de zeven artikelen heb gelezen, omdat ik het nu te druk heb. Ik heb nu twee keer met mijn blote benen in de Kralingse plas gestaan en kleed mij minder dik aan. Ik voel me actiever dan in jaren. Ik heb het met John over het badprobleem gehad en hij zegt ik koop wel een regenton voor je. Ik zie me al zitten in mijn stadstuin. Zeker acht omringende woningen hebben direct uitzicht op mijn tuin, en twee daarvan zijn volgepakte studenten huizen.

week 11

Geplaatst 20 mrt. 2012 07:05 door Astrid Tanis   [ 20 mrt. 2012 07:42 bijgewerkt ]

Week elf alweer en ik heb een tijd niet geschreven. In week 9 heb ik de GAPS-practitioners training gedaan in Londen en hier heb ik veel informatie gekregen dat ik de afgelopen tijd moest verwerken. Het was een hele boeiende ervaring en verblijven tussen allemaal mensen die van dit dieet hun beroep willen maken is fantastisch. Dr NCM heeft een hele stevige achtergrond in de reguliere geneeskunde. Haar ongeneeslijke autistische zoon kon ze met de reguliere geneeskunde niet genezen. Je hoort nu in haar betoog dat zij oplossingen liever alternatief zoekt omdat het minder schade aan het lichaam toe brengt, voeding is de eerste keus voor verandering. Ik herken dit. Ik ben geen medisch wetenschapper maar ik ken de wereld wel omdat ik jaren als verpleegkundige hier werkte. Mezelf genezen kon alleen alternatief. De meeste voorschriften van GAPS gaan goed samen met de leptine reset. Een ding gaat moeilijk en dat is haar aanbeveling om sappen te gebruiken om te ontgiften; 50% fruit en 50% groente als eerste in de morgen. Dit strookt niet met het KH lage en eiwithoge BAB. Om een suikerpiek tegen te gaan raadt Dr Natasha aan om een schep room of kokosolie door het sap te doen en twee eieren. Ik mis op het leptine dieet mijn sapjes, en het BAB ligt zwaar op de maag. De eerste anderhalf uur na mijn ontbijt heb ik nauwelijks energie. Een goede reden om te experimenteren. Ik begin met een sapje voor mijn partner te maken (hij miste de ochtend smoothie die ik voor hem maakte voor ik aan het leptine reset begon). Mijn partner drinkt het zonder groente. Het bestaat uit appel sinaasappel en iets van bessen. Daar doe ik ongeveer 75 cc van in een blender en dat vul ik bij met een halve komkommer, wat slabladeren, venkel of selderij en wortel (peterselie en koriander kan ook). Na goed blenderen pers ik het door een kaasdoek. Dit sap zonder vezels vul ik bij met minimaal drie eieren en een schep zure room. Ik doe er ook wat stevia bladeren bij. Jack Kruse is voor stevia en Dr NCM tegen. Ik vind dit zeer smakelijk en het maakt mijn ochtend beter. Natuurlijk zijn het te weinig eiwitten voor het Leptine reset. Na een douche eet ik nog wat vlees vis of andere eiwitten. Na vier dagen dit ontbijt merkte ik dat ik eerder en vaker honger kreeg. Ik bedacht dat dit dan toch door de velen koolhydraten kwam. Een medegapster waar ik internetcontact mee heb vertelde dat zij sap maakt van alleen groente. Sinds dat moment maak ik mijn sapje zonder fruit en wortel, ik doe er ook nog wat kaneel in en kurkuma (dat is bijna overal goed voor). De stevia maakt het toch een licht zoete drank en de zure room maakt het zacht en romig. GAPSmilkshake noemt Dr Natasha het. Stevia is mijn zonde op het GAPSdieet. Sommige mensen zijn er van overtuigd dat het eten van iets dat zoet is de verslaving in stand houdt. Ik merk dat dit bij mij niet zo werkt. Na mijn ochtendstevia kan ik de rest van de dag zonder zoet. Alhoewel ik moet zeggen dat een sappige paprika op dit moment als een zoete versnapering smaakt. In de ayurveda moet een maaltijd alle smaken bevatten; zoet, zuur, bitter, umami en zout. Ik denk dat dit zo is. Je hebt je smaakpapillen niet voor niets. Een zweem van zoet in een maaltijd kan je smaakbeleving bevredigen net als een vleugje zout, zuur of bitter. Overheersend zoet kan je smaakbeleving verpesten. Als je eenmaal van je koolhydraat afhankelijkheid af bent is een zweem genoeg en opent dit niet meer de verslavingsdoos van Pandora. Met deze GAPSmilkshake manier kan ik niet meer mijn ontbijt binnen 30 minuten na het opstaan op hebben zoals JK aanbeveelt. Een BAB is belangrijk en daar houdt ik me aan, net als de vijf a zes uur tussen de maaltijden. Maar ietsje later eten dan de strikte JK tijden, bevalt me wel. Ik voel me overigens bijzonder energiek sinds ik met de Milkshake ben begonnen en regelmatig sla ik een middagmaal over, of drink ik alleen een glaasje kefir tussen de middag. Ik begin heel langzaam iets van gewicht te verliezen dat ik eerst op het leptine dieet aan kwam. Vreemd is dat mensen wel aan me vragen of ik ben afgevallen en sommige kleren zitten duidelijk losser.

Sally Fallon van Nourishing traditions roemt de genezende kwaliteiten van rauwe lever. De Gerson therapie had vroeger rauw leversap als onderdeel van het anti kanker dieet, tot het bij wet verboden werd. Nu hebben ze supplementen met gemalen leverextract erin. Lever zit vol goede enzymen en antioxidanten. Terry Wahls raadt lever aan om de mitochondriën te herstellen. Die zijn stuk bij CFS en veel andere multisysteem ziekten. In lever zit Q10, L-carnitine en Alpha Lipoic Acid. Baat het niet dan schaad het niet dacht ik. Inmiddels blend ik een stuk rauwe lever mee met de groente. Voor je het kan gebruiken moet het wel twee weken ingevroren zijn om parasieten te doden. De lever schaadt de smaak niet; en ik voel me er goed en energiek van. De laatste tijd kan ik vijf kilometer Nordik Walken zonder dat ik spierpijn of vermoeidheid heb daarna. Dat was drie weken geleden nog ondenkbaar. Misschien komt het door de lever misschien door het sap, of door een combinatie van dingen die ik doe. In ieder geval heb ik de laatste week ontzettend het gevoel dat ik op de goede weg ben.

week 9-2

Geplaatst 1 mrt. 2012 03:53 door Astrid Tanis   [ 14 mrt. 2012 10:24 bijgewerkt ]

Was ik met het leptine dieet begonnen voor ik GAPS deed, dan had ik het waarschijnlijk niet volgehouden. Mijn overgewicht heb ik ruim 45 jaar en ik heb alle dieten geprobeerd die er ongeveer zijn. Atkins hield ik een week vol, toen ging ik me zo beroerd voelen dat ik geloofde dat dit dieet nooit goed kon zijn. Heel goed is het niet, denk ik, omdat het niet focused op gezonde voeding en in de eigen producten nog steeds veel kunstmatige zoetstoffen en smaakversterkers zitten. Van al mijn overgevoeligheden is die voor smaakversterkers het ergste. Dat was echter niet waar ik me slecht van ging voelen, omdat ik de natuurlijke variant van Atkins at. Ik eet al 30 jaar nauwelijks kunstmatige producten en smaakversterkers mijd ik als het ergste gif. Waar ik last van had was de zogenaamde Low-Carb-Flu (Lage Koolhydraat Griep). Het is niet zo dat het lage koolhydraat gehalte van het Atkins een slecht concept is. Wat ik toen nog niet wist is dat sommigen er niet tegen kunnen vanwege een gebrek aan metabole flexebiliteit.
Metabole flexabiliteit is het fenomeen dat je makkelijk van suikerstofwisseling over kan gaan naar vetstofwisseling. Iemand met leptine resistentie kan dat niet en iemand met insuline resistenitie ook niet. Door onze overconsumptie van koolhydraten is bij velen van ons het lichaam niet meer gewend om over te schakelen naar vetmetabolisme. Bij het weglaten van koolhydraten reageert het lichaam met griepachtige verschijnselen zoals spierpijn, zwakte en een algeheel gevoel van malaise. Je denkt dan al snel dat het slecht is wat je doet en dat is het ook, maar de situatie van metabole inflexabiliteit laten voortbestaan is ook geen optie omdat het tot diabetes twee en het metabool syndroom lijdt. Beter is het om niet met twee benen tegelijk in een lowcarb dieet te springen en alles tegelijk en binnen een dag te willen fiksen wat je in de rest van je leven hebt verknalt. Zeker niet als je jarenlang een standaard westers dieet met een overdaad aan koolhydraten en junkfood hebt genuttigd. Dan steven je op een fiasco af. Beter is het om stapsgewijs te leren en met minder koolhydraten rond te komen. GAPS was voor mij een prima begin. Jack Kruse raadt mensen met fibromyalgie aan om te beginnen met om de vier uur eten in plaats van iedere vijf a zes uur. Ik denk dat het goed is voor iedereen om dit de eerste week of weken te doen.

Bij mij duurde de Low-Carb-Flu twee weken, maar ik deed al een jaar GAPS en daarvoor twee jaar SCD; dat scheelt. Ik denk dat ik de ergste symptomen kreeg op de GAPS-intro. Op internet lees ik dat sommige mensen er werkelijk maanden last van hebben. Vandaag echter lijkt het weer terug te zijn, ik denk dat het met ontgiften te maken heeft door het slikken van andere B vitamines en D-ribose. Iedere keer als ik gifstoffen binnen krijg zoals MSG dan ontstaat er behoefte aan zoet. Anderen melden dat ze opnieuw LCF krijgen als ze gezondigd hebben. Het duurt een paar dagen voordat ze dat overwinnen. Zondigen is in dit geval jezelf pesten.

Bijna iedere deskundige is het erover eens dat je niet koolhydraatarm en vetarm tegelijkertijd moet gaan, dat is vragen om moeilijkheden. Verder wat ik gemerkt heb als werkelijk heel belangrijk is het grote eiwitontbijt. De vijftig gram eiwit is geen gemiddelde maar een minimum. Veel mensen merken dat ze met 65 gram overdag verder geen problemen hebben. Ik merk de laatste tijd dat ik s'avonds genoeg heb aan een bordje groente. Ik wil zelfs niet anders dan alleen wat groente en ik wordt 's nachts niet hongerig wakker. Soms sla ik de middagmaaltijd over, maar dan heb ik om vijf uur al honger en wil ik een flinke maaltijd met eiwit en groente en eventueel wat kefir toe.


Dag 43

Geplaatst 12 feb. 2012 05:39 door Astrid Tanis   [ 14 mrt. 2012 13:18 bijgewerkt ]

Het is alweer even geleden dat ik een stukje voor dit blog schreef. Ik had het te druk en merkte meteen dat mijn vermoeidheidssyndroom mij nog steeds parten speelt. Ik kan aardig wat, maar moet mijn grenzen in de gaten houden. In mijn praktijk waar ik mensen adviseer en help met voedingsadviezen, hypnose en EFT hou ik doorgaans goed in de gaten dat er voldoende tijd voor mezelf overblijft. Daarnaast werk ik als particulier verpleegkundige. Werken als zelfstandige maakt het moeilijk jezelf grenzen op te leggen. Er zijn rustige en minder rustige tijden, je moet derhalve altijd een financiële buffer opbouwen om rustige tijden te overbruggen. Tijdens de afgelopen zomervakantie heb ik zes weken nagenoeg geen werk gehad, maar nu heb ik werk te over. Daarnaast; ik hou ervan mezelf continue bij te scholen met cursussen, dat kost tijd, energie en geld. Werk is dus welkom, maar het heeft haar keerzijde. Werk ik meer dan 28 uur per week en op onregelmatige tijden, dan eist dit nog steeds haar tol. De afgelopen weken zat ik vaak boven de zesendertig uur, met enkele avonden tot diep in de nacht. Energie om te schrijven bleef er niet over.

Vermoeidheidssyndroom is voor mij een zeer realistische aandoening, omdat ik weet wat het met je doet. Zoals zoveel mensen met het chronisch vermoeidheidssyndroom heb ik de nijging te veel door te gaan. Ik ben een positivist; op dagen dat ik mij goed voel, denk ik steeds opnieuw dat ik eindelijk deze ziekte definitief overwonnen heb en ga ik er met frisse moed tegenaan.
Ik ben inmiddels veel beter dan twee jaar geleden, toen ik mijn praktijk tijdelijk sloot omdat ik maar net voldoende energie had voor mezelf. De particuliere verpleging ben ik altijd blijven doen, omdat het minder intensief is en er geld in het laatje moet komen. Ik kon me doodvermoeid de dag wel doorslepen op mijn routine. Tijdens therapie moet je alert zijn en je verbinden met de emoties van je cliënten; daarvoor moet je weerbaar zijn. Een ziek lichaam is geen weerbaar lichaam, en in een ziek lichaam is de geest wankel. Inmiddels kan ik twee dagen cliënten aan en geeft dit werk me als voorheen weer energie; mits ik niet over deze grens ga. Dat ging ik recent wel en ik heb bijna twee weken nodig gehad om te herstellen. Hier schrok ik een beetje van; wat mij opnieuw naar mijn arts liet gaan voor onderzoek.

Ondanks dat er nog steeds artsen zijn die het chronisch vermoeidheidssyndroom niet erkennen, hebben patiënten diverse afwijkingen in hun lichaam die onderzocht kunnen worden. Een standaard allopathisch arts gelooft nog steeds dat de ziekte slechts aan te tonen is door uitsluiting van andere ziekten. Doet je schildklier het, heb je geen suikerziekte, geen grote leverafwijkingen, bijnieren die het volledig opgeven, aantoonbare hersenbeschadiging of ontstekingen, dan zal het wel een depressie of het vermoeidheidssyndroom zijn. Leer er maar mee leven, of neem een antidepressiva zijn de twee opties waaruit je kan kiezen. Heb je pech dan kom je bij een arts die helemaal niet gelooft dat het vermoeidheidssyndroom bestaat. Toen ik deze ziekte voor de tweede keer in mijn leven kreeg, nu ruim twee jaar geleden, kwam ik bij een bedrijfsarts van het GGZ instituut waar ik toen werkte. Hij gaf me duidelijk te kennen dat deze ziekte voor hem niet bestond. Voor mij een reden niet meer met deze man in gesprek te gaan, mee te spelen en zorgen dat je zo snel mogelijk uit zijn vizier verdwijnt. Als er iets hardnekkig is, dan zijn het de overtuigingen van een arts. Je kan nog beter aan een dood paard trekken is mijn ervaring. Die ervaring deed ik op aan twee kanten van de lijn, als verpleegkundige die met artsen samen werkte en als iemand met een lastig lichaam. Als een diagnose van een arts niet strookt met jou intuïtie dan kan je beter wegwezen en op zoek gaan naar een andere arts. Bij een slechte garage blijf je toch ook niet hangen. In mijn praktijk zie ik mensen met een depressieve diagnose waarbij ik denk, "maar dit is lichamelijk". Ook zie ik mensen met een diagnose vermoeidheidssyndroom waarbij ik denk: "hier zit een dijk van een post traumatisch stresssyndroom onder". Soms stuur ik mensen terug naar hun huisarts, omdat deze zijn of haar werk niet goed heeft gedaan. Soms stuur ik ze door naar een alternatief arts, omdat die onderzoeken kunnen doen die de reguliere arts niet in zijn of haar pakket heeft. Daarnaast zijn er nog diagnoses die je kan vermoeden, maar waarvoor hier in het land nog geen onderzoeken mogelijk zijn. Dan kan je behandelen op grond van een klachtenlijst en een vermoeden.

Zelf ging ik eind december terug naar mijn alternatieve arts om bepaalde bloedwaarden te laten testen die hij opstuurt naar een laboratorium in Duitsland. In Nederland is dit niet mogelijk.
Hydroxinitrite is een belangrijke marker. Het hoort niet in het lichaam te zitten. Voor mij was het ergste van CVS de hersenmist. Zelf dacht ik dat ik Alzheimer kreeg. Woody Allen noemt zijn brein zijn op één na favoriete orgaan. Bij mij staat het ook hoog op mijn lijstje. Ik studeerde voor mijn lol aan twee universiteiten en drie HBO opleidingen, gewoon omdat ik het leuk vindt mijn hersenen te laten knarsen. Drie jaar geleden was er geen sprake meer van knarsen, de boel liep gewoon vast. Gelukkig ben ik nu zover dat ik niet meer twijfel aan mijn geestelijke vermogens. Ze doen het nog niet als vanouds, maar het gaat duidelijk de goede kant op.

Ruim een jaar geleden zat er in mijn bloed >80 mml Hydroxinitrite. Dit betekend CFS. Eigenlijk betekende deze uitslag dat het hoger was dan dit maar 80 mml was de hoogst mogelijk te meten waarde. Ik voelde me zeer toxisch en ziek. Vergeleken met toen voel ik me nu fantastisch. Mijn waarde nu is 34 mml, dat is een forse verbetering. De waarde moet naar <10 mml, maar ik vraag me af of ik dat ooit gehad heb. Ik ben altijd minder energiek geweest dan mijn omgeving. Ik heb een paar jaar hard gelopen en maak nog steeds de grap dat ik het langzaamste hard liep van het Kralingse Bos, waarnaast ik woon. De energie die anderen na hardlopen ervaren heb ik nooit gevoeld. Ook fiets ik tergend langzaam volgens mijn kinderen. Toch berust ik niet, ik ga gestaag door met werken aan mijn gezondheid en zoeken naar genezing. Dr. Google is een geduldig assistent in mijn zoektocht en ik ben graag bereid dit te delen met anderen.


Mensen met het vermoeidheidssyndroom gaan verkeerd om met de cellulaire energie. Cellen bezitten kleine energiecentralen: de mitochondriën. De werking van deze mitochondriën is bij veel multisysteemziekten vermindert, waardoor alle lichaamssystemen minder gaan werken. De achteruitgang van de cognitieve vermogen en de "hersenmist" die mensen met het vermoeidheidssyndroom ervaren is hier een gevolg zijn. Hersencellen bezitten per cel de meeste mitochondriën van alle cellen, omdat ze de meeste energie verbruiken, als deze vertragen (of erger nog voortijdig sterven) merk je dat in cognitieve achteruitgang. Het niet meer alles op een rijtje kunnen krijgen, ervaren mensen met ME/CVS als het meest alarmerend.

Een ander belangrijk gevolg van gebrekkige mitochondriën is dat spiercellen niet goed omgaan met de energie die nodig is bij beweging. Hierdoor krijg je "post exersise vermoeidheid".

Spieren maken bij beweging Nitric Oxide NO, als het goed gaat, bestaat dit maar even en wordt het door enzymen bijtijds afgebroken. Als deze enzymen niet goed werken, gaat het fout met dit afbreken en ontstaat superoxide (O2-) dat zich verbindt met de NO waardoor het uiterst gevaarlijk stofje hydroxynitrite (onoo) ontstaat. De hydroxynitrite is een heel gevaarlijk oxidant voor het lichaam en lijdt tot celdood. Dit alles is ontdekt door de biochemicus Martin Pall, die zelf aan CFS leed.
Behalve bij CFS vind je ONOO bij diverse neuro degeneratieve ziekten zoals Alzheimer, MS en ALS. Dat stofje daar kan je beter vanaf zijn. Een dieet rijk aan antioxidanten helpt daarbij en is het geneesmiddel van de eerste keus.

Een eiwitrijk dieet helpt de mitochondriën om goed te werken samen met Q10 dat je veel in orgaanvlees vindt, zoals hart en lever. L-carnetine is ook een prima energiegever en zit ook in orgaanvlees met name hart en tong. Vitamine B12 helpt om het teveel aan NO en HONOO weg te vangen en zit veel in gefermenteerde groente, kefir en orgaanvlees.
Verlagen van insuline resistentie en leptine resistentie helpt ook, alhoewel dit in het begin wel veel stress op het lichaam kan leggen. Heb je CFS, probeer dan eerst Full GAPS en eet iedere drie uur. Zorg dat je voldoende vet en eiwitten binnen krijg. Pas als je je veel stabieler voelt, ga je langzaam vet ophogen en koolhydraten terug dringen. Dan rek je op naar eens per vier uur eten met een stevig eiwit ontbijt. Pas veel later verleng je de tussenpauzes tussen het eten. Langzaam en gestaag is het advies, anders breng je jezelf schade toe.

Dag 23

Geplaatst 23 jan. 2012 08:32 door Astrid Tanis   [ 14 mrt. 2012 10:46 bijgewerkt ]

Drie maal per dag eten behoed je voor grazen de hele dag door. Je kan geen uitzondering maken omdat je dit juist doet om in de vetverbranding te gaan. Op dag 20 lukte het mij om met twee maaltijden rond te komen. Tweeëntwintig januari had dat ook gekund, was het niet zo dat ik net terug kwam van boodschappen doen met een stuk lekkere geitenkaas in mijn tas. Mijn partner was net beneden en sneed voor hemzelf wat dikke plakken af. De kaas zag er heerlijk uit, maar na twee bonkjes had ik genoeg. Voor de variatie en de probiotica nam ik er nog wat verse sla met gefermenteerde groente bij. Gisteren at ik laat in de ochtend om 10.30 uur. Ik dacht dus met gemak tot de avond rond te komen. Maar om 15 uur had ik een knagende honger in mijn buik. Ik at een bord kippensoep en een blikje vislever waar ik zout overheen gooide. Toe maakte ik een fudge van cocoscreme met cocosolie met wat stevia en vanille erdoor. Daarna had ik geen honger meer. Wat stevia en vanille erdoor. Als je dit koud wegzet smelt het op je tong de volgende dag. Sommige mensen krijgen hier diarree van; je moet cocosolie langzaam ophogen. Ik heb nergens last van. Voordeel van cocosolie is dat het Alzheimer tegen gaat, candida tegen gaat en dat het prima schijnt te zijn voor de bloedvaten en het hart. Het leert het lichaam om op ketonen te overleven. Ketonen zijn prima brandstof voor het brein en voor de schildklier. Het heeft een licht stimulerende invloed op de schildklier. Op het leptineforum lees ik dat veel mensen pas af beginnen te vallen als ze flink cocosolie gaan eten. Sommigen nemen makkelijk twee eetlepels na de maaltijd en zeggen dat dit de honger onderdrukt en het afvallen stimuleert. Veel mensen op het forum hebben een verleden van eetstoornissen en dwangmatig calorien tellen. Volgens Jack Kruse zijn alle eetstoornissen het gevolg van leptine resistentie. Als je caloriën gaat tellen terwijl je zes eetlepes cocosolie eet, schrik je je rot. Maar het gaat niet over caloriën maar over efficiente verbranding van je vet. Zodra dit op gang komt, kan je eten wat je wilt. Een vrouw op het forum vertelt dat ze vroeger van alles dik werd. Nu kan ze makkelijk vijfentwintighonderd caloriën eten, terwijl ze slank blijft. Haar inname fluctueerd tussen 1500 tot 4000 caloriën per dag. De meeste dagen zijn het er 2500. Toch verliest ze hierop nog steeds genoeg gewicht. Dit lijkt me heerlijk.

Vandaag heb ik voor het eerst sinds ik hiermee begon, behoefte aan grazen. Een stukje kaas om 11 uur, een appeltje een uur erna en zo voort. Een vreetdag noem ik dit. Wat je ook eet, je houdt een onvoldaan gevoel, zelfs als je vol zit. Ik geef er niet aan toe, maar van het overslaan van een maaltijd is geen sprake. De afgelopen dagen dacht ik dat ik misschien de eerste verschijnselen van leptine gevoeligheid kreeg, nu lijkt dat nergens meer op.


Dag 20

Geplaatst 20 jan. 2012 06:40 door Astrid Tanis   [ 14 mrt. 2012 10:55 bijgewerkt ]

Ik merk verandering; ik heb meer energie. Vandaag moet ik mijn werkplek opruimen en ik heb er bijna lol in. Ik ontbijt met kippensoep en drie gepocheerde eieren. Ik neem nog een sausijsje toe voor de zekerheid en een klein laagje kefir in een espressokopje. Dit is alleen voor de noodzakelijke probiotica die Dr. NCM in grote getale voorschrijft. Bij iedere maaltijd een hap gefermenteerde groente en diverse gefermenteerde melkdranken. Kefir is een van de beste dranken, het zit vol goede probiotische stammen. Met wat stevia en biologische smaakessence van MedicineFlower vind ik het echt een versnapering. Om 15 uur neem ik pas mijn tweede maaltijd omdat ik daarvoor cliënten heb in mijn praktijk. Ik moet zeggen dat ik om 12 uur een lichte trek voelde, maar deze ging makkelijk over binnen een kwartier. Misschien moet ik onderscheid gaan maken tussen trek en honger. Emotioneel ben ik er nog niet aan toe om een maaltijd weg te laten en naar twee maaltijden over te gaan. Ik stel het nog even uit. In de middag ga ik naar mijn zus die net te horen heeft gekregen dat er alweer iets met haar lichaam mis is. Na de diagnose MS kreeg ze twee jaar geleden de diagnose borstkanker, momenteel schijnt er een uitstrijkje niet goed te zijn. Tijd om polshoogte te nemen. Mijn zus en ik schelen maar een jaar en zes dagen. Als kind dachten ze dat we tweelingen waren. Verder zijn er werelden van verschil tussen ons. Ik ben extrovert; zij introvert. Ik ben eigenwijs, zij behoorlijk volgzaam. Ik ben actief, zij passief. Ik heb een enorme aanleg voor overgewicht zij voor drankzucht.
Vroeger zag ik altijd tegen haar op, omdat zij het beter deed op school (zij heeft als enige in ons gezin geen leerstoornis). Zij verslond vriendjes. In onze tienerjaren waren we onafscheidelijk. In onze twintiger jaren draaide het een en ander zich om; als zij problemen had, kwam ze naar mij toe. Ik was tenslotte de vechter van de twee. Ik heb haar uit menige hachelijke situatie geholpen. Ik zie me nog staan, toen ze zich had laten ontmaagden door haar vriend en ik in de badkamer haar onderbroekje stond uit te wassen terwijl zij beneden op de bank mooi weer stond te spelen. Volgens mijn ouders moesten wij als maagd het huwelijk in en wij wilde ze deze teleurstelling besparen.
Zij hielp mij aan het roken wat niet zo best was voor mijn velen luchtweg infecties. De familiaire mateloosheid liet zich al snel gelden en een pakje per dag was niets voor ons. We stalen de drank van mijn moeder en dronken met gemak een anderhalve liter kruik sherry of port in een avond op met z'n tweeën. Waar zij matiger in was dan ik, was in chocolade. Regelmatig kochten we bij Jamin een half pond met hazelnoot gevulde chocoladebollen. Ik at twee derde op zij één derde. De fles kon ze niet opzij zetten, snoep kon ze wel opzij zetten. We hadden allebei een voorliefde voor drop en chocolade, maar die van mij kende geen rem. Ik hoestte al snel mijn longen uit mijn lijf, waardoor ik op mijn 21ste rigoureus stopte met roken en nooit meer een sigaret aanraakte. Ik merkte ook dat er iets in wijn zat waardoor ik me licht depressief voelde, koffie moest ik ook niet te veel drinken. Ik probeerde te matigen; maar dat was niet mijn ding. Ik denk dat het verschil tussen mijn zus en mij is dat ik voelde hoe slecht deze dingen voor mij waren en zij voelde dat niet. Zij rookte en dronk door terwijl ik steeds meer de gezondheidstour opging; ik denk dat dit mijn redding was. Ik heb CVS zij MS. Daartussen zijn meerdere raakvlakken, maar haar MS is veel progressiever. Zij slikt een lading pillen waar je niet goed van wordt en dat waarschijnlijk haar immuunsysteem klaar heeft gestoomd voor kanker. Mijn broer denkt dat dit niets meer dan vette pech is. Ik denk dat ook, maar de vette pech zit volgens mij voor een groot deel in ons verschil in karakter en onze lichaamsbeleving. Ik voelde al jong dat mijn immuunsysteem ontzien diende te worden en gevoed. Zij denkt dat wat er in haar mond en longen gaat niets met haar ziekte te maken heeft. Zij gelooft in pillen van een dokter. Ik geloof dat de farmaceutische industrie voornamelijk gezonde winstmarges voor ogen staat. Ik ben van plan pilloos oud te worden en ik doe dat door me in voeding te verdiepen. Ik denk dat ik op de juiste weg ben. Laatst stuurde ik haar een link van een Ted filmpje van Terry Walls. Deze dokter genas zichzelf van een progressieve MS door voor het paleo dieet te kiezen. Dat zit niet ver af van wat ik doe. Voor CVS wordt een paleo dieet aanbevolen door diverse CVS artsen. Dat werkt goed om de mitochondriën weer te activeren. CVS is een mitochondriale ziekte net als MS. Sommige artsen geloven dat CVS een voorstadium is van MS, Alzheimer of ALS. Allemaal ziektes die te maken hebben met zwak werkende mitochondriën. Ik moet dat niet hardop zeggen in het bijzijn van mijn familie. Ik mag niet klagen, zij wel. Ik klaag ook niet. Ik zit in een familiekarma en ik werk mij eruit.

Gisteren merkte ik een andere overeenkomst met mijn zus en mij. Bij mensen met MS is het leptine gehalte chronisch verhoogd. Bij veel auto-immuunziekten blijkt dat zo te zijn volgens Jack Kruse. Ik vraag mij af in hoeverre leptine resistentie en de snoep en alcoholjeugd van ons een oorzaak is van haar ziekte. Haar partner snapt haar mateloosheid niet; ik denk dat ik het begrijp; het is een combinatie van leptine resistentie en een karakter dat verantwoordelijkheid voor de eigen gezondheid in de handen van artsen legt.

YouTube Video



Startgewicht 92 kilo, huidig gewicht 89,7 kilo, streefgewicht 75 kilo

1-10 of 22