Mijn verhaal‎ > ‎Leptine reset‎ > ‎

Dag 19

Geplaatst 19 jan. 2012 12:57 door Astrid Tanis   [ 14 mrt. 2012 11:02 bijgewerkt ]
Na geslapen te hebben als een marmot, word ik om 6 uur in de morgen wakker. Om kwart over zes ga ik eruit om te douchen en mijn spullen te pakken voor de werkdag. Ik ontbijt met soep en kook vijf eitjes. Ik krijg er maar drie weg door een licht restant van de buikgriep die ik nog voel, en stop de andere twee eitjes in mijn tas. Om 13 uur heb ik barstende honger. Ik eet mijn twee eitjes,  een kop soep en twee koppen schapenyoghurt op. Daarna ben ik moe van de volle buik, maar ik heb de rest van de middag geen honger meer. Ik merk dat er verschillende momenten zijn dat ik denk aan eten en kom erachter dat eten bij mij ook een vorm van verveling verdrijven is. Een kop thee brengt dan uitkomst. Een hongergevoel in mijn buik komt pas na 18.30 uur. Ik heb nog een half uur maar ben nog op mijn werk wat een beetje uitloopt. Pas om 19.45 uur kan ik eten. Ik hield het met gemak vol. Eigenlijk is drie keer per dag eten wel overzichtelijk. Mijn partner gaf aan dat hij trek heeft in iets met pindasaus. Na een werkdag van ruim 11 uur zie ik mezelf niet ook nog een ingewikkelde maaltijd maken. Dan staat het om 21 uur nog niet op tafel. Voor hem haal ik Gado gado bij een goede Indonesischse afhaalwinkel in de buurt. Gestoomde broccolli en twee gebraden worstjes gaan er bij mij met smaak in; daarna voel ik even of er meer nodig is. Wat yoghurt zou fijn zijn, maar dan moet ik naar de voorraad lopen. Ik laat het moment voorbij gaan en vind het daarna echt te laat om nog te eten. Ik ben er verbaasd over dat de maaltijd van mijn vriend me niet met jaloezie vervult. Ik eet voor mijn gezondheid en dat betekent goed voor mezelf zorgen met eten dat iedere cel in mijn lichaam voedt. Mijn partner denkt dat goed voor jezelf zorgen ophoudt bij je smaakpapillen. Als er af en toe maar wat groente bij zijn maaltijd zit is het volgens hem genoeg. Ik maak er geen punt van; ieder zijn eigen verantwoordelijkheid.
Met de slechte eetgewoontes van mijn twee kinderen heb ik meer moeite, omdat ik mijn constitutie in hen herken. Ik ben bang dat zij op de lange duur niet met hun eetgewoonten wegkomen. Helaas ben ik machteloos. Ik weiger al te grote rotzooi voor ze te kopen; dus halen ze dat zelf. Deze jonge twintigers kan je niet dwingen.
We leven in welvaart. Zelfs als je tweederde van ons voedsel weghaalt, dan nog is er overvloed. Omdat ik geen Lays chips koop en limonade met ladingen dodelijke High-Corn-Fructose siroop vindt mijn zoon dat ik hem tekort doe. Mijn dochter kijkt met minachting in mijn pannen; zij wil alleen pasta's, pizza en gebakken aardappelen zien. Een van de kernmerken van de GAPS conditie is de zichzelf beperkende eter met een voorliefde voor koolhydraadrijke voedingsmiddelen. Geen wonder dat ze niet vooruit te branden is. Ik betreur het dat ik het GAPS dieet niet voor hun geboorte ontdekte; maar helaas toen bestond het nog niet. Nu ik deze voedingstechniek uitgebreid bestudeerd heb, zie ik dat zij als kind al voldeden aan de criteria van echte GAPS kinderen met gedrags- en leerstoornissen. Ikzelf niet minder en mijn moeder ook niet. GAPS komt van mijn moederskant; leptine stoornissen van mijn vaders kant waar mateloosheid en geen nee kunnen zeggen tegen eten en drank een kenmerk is. Mijn grootmoeder ontbeet met roomsoezen, lunchte met kroketten en patat, herhaalde dat als avondeten en tussendoor dronk zij Riedel limonade en at zij tumtum. Op achtenzestig jarige leeftijd stierf zij aan een diabetisch coma. Zij had zichzelf haar graf in gedronken met 25 flessen Riedel cassis limonade die verspreidt rond haar sterfbed stonden. Als dat geen leptine conditie is. Haar man; mijn opa heb ik niet bewust gekend. Ook hij dronk zich zijn graf in, maar dan met alcohol. Alcohol is ook suiker en menig alcoholist die stopt met drinken ontwikkelt een verslaving voor zoete dingen.

Mijn zwager merkte laatst op waar de mateloosheid van mijn familie toch vandaan komt, ze zijn of mateloos met eten of met drinken. Leptine vermoedt ik. De resistentie voor leptine zet ons in de hongermodus; we willen meer en meer. Of het nu alcohol is of eten, het "Stop nu is het genoeg seintje" is stuk. Toen leptine ontdekt werd als hormoon, dacht men dat je gewoon extra leptine kon spuiten en dat de honger dan stopte. Fout gedacht; er is genoeg leptine, teveel zelfs bij overwichtige hongerlijders. Leptine is een boodschapperstof die aan een ontvanger vertelt: "Nu is het genoeg". De ontvanger echter zit in een permanente burn out door overconsumptie van koolhydraten en permanente leptine pieken. Zij sluiten zich op en af. Op hun huis staat een groot bord 'Buiten gebruik door overbelasting'.  De ontvangers zitten overal als receptoren op cellen. Nieuwe cellen of receptoren inspuiten is onmogelijk. Pech voor de pharmacie; hier valt niets te verdienen. De cellen moeten ontzien worden en daarna opnieuw getraind en iets dat in jaren stuk is gegaan maak je niet in een week opnieuw. Het ligt aan de ernst van de conditie hoe lang het duurt. JK zelf zegt dat hij na drie maanden begon af te vallen. Op de internationale fora lees ik dat er veel mensen eerst aankomen, dan een tijd stil staan en vervolgens beginnen met afvallen. Soms na vier weken soms na vier maanden. Ik besluit mezelf een half jaar te geven. Ik heb mijn lichaam tenslotte lang verkeerd geïnstrueerd, laat ik niet verwachten dat ik dit één, twee, drie, omdraait met een paar weekjes dieet.

Gewicht 89,6 kilo
Comments