Mijn verhaal‎ > ‎Leptine reset‎ > ‎

week 9-2

Geplaatst 1 mrt. 2012 03:53 door Astrid Tanis   [ 14 mrt. 2012 10:24 bijgewerkt ]
Was ik met het leptine dieet begonnen voor ik GAPS deed, dan had ik het waarschijnlijk niet volgehouden. Mijn overgewicht heb ik ruim 45 jaar en ik heb alle dieten geprobeerd die er ongeveer zijn. Atkins hield ik een week vol, toen ging ik me zo beroerd voelen dat ik geloofde dat dit dieet nooit goed kon zijn. Heel goed is het niet, denk ik, omdat het niet focused op gezonde voeding en in de eigen producten nog steeds veel kunstmatige zoetstoffen en smaakversterkers zitten. Van al mijn overgevoeligheden is die voor smaakversterkers het ergste. Dat was echter niet waar ik me slecht van ging voelen, omdat ik de natuurlijke variant van Atkins at. Ik eet al 30 jaar nauwelijks kunstmatige producten en smaakversterkers mijd ik als het ergste gif. Waar ik last van had was de zogenaamde Low-Carb-Flu (Lage Koolhydraat Griep). Het is niet zo dat het lage koolhydraat gehalte van het Atkins een slecht concept is. Wat ik toen nog niet wist is dat sommigen er niet tegen kunnen vanwege een gebrek aan metabole flexebiliteit.
Metabole flexabiliteit is het fenomeen dat je makkelijk van suikerstofwisseling over kan gaan naar vetstofwisseling. Iemand met leptine resistentie kan dat niet en iemand met insuline resistenitie ook niet. Door onze overconsumptie van koolhydraten is bij velen van ons het lichaam niet meer gewend om over te schakelen naar vetmetabolisme. Bij het weglaten van koolhydraten reageert het lichaam met griepachtige verschijnselen zoals spierpijn, zwakte en een algeheel gevoel van malaise. Je denkt dan al snel dat het slecht is wat je doet en dat is het ook, maar de situatie van metabole inflexabiliteit laten voortbestaan is ook geen optie omdat het tot diabetes twee en het metabool syndroom lijdt. Beter is het om niet met twee benen tegelijk in een lowcarb dieet te springen en alles tegelijk en binnen een dag te willen fiksen wat je in de rest van je leven hebt verknalt. Zeker niet als je jarenlang een standaard westers dieet met een overdaad aan koolhydraten en junkfood hebt genuttigd. Dan steven je op een fiasco af. Beter is het om stapsgewijs te leren en met minder koolhydraten rond te komen. GAPS was voor mij een prima begin. Jack Kruse raadt mensen met fibromyalgie aan om te beginnen met om de vier uur eten in plaats van iedere vijf a zes uur. Ik denk dat het goed is voor iedereen om dit de eerste week of weken te doen.

Bij mij duurde de Low-Carb-Flu twee weken, maar ik deed al een jaar GAPS en daarvoor twee jaar SCD; dat scheelt. Ik denk dat ik de ergste symptomen kreeg op de GAPS-intro. Op internet lees ik dat sommige mensen er werkelijk maanden last van hebben. Vandaag echter lijkt het weer terug te zijn, ik denk dat het met ontgiften te maken heeft door het slikken van andere B vitamines en D-ribose. Iedere keer als ik gifstoffen binnen krijg zoals MSG dan ontstaat er behoefte aan zoet. Anderen melden dat ze opnieuw LCF krijgen als ze gezondigd hebben. Het duurt een paar dagen voordat ze dat overwinnen. Zondigen is in dit geval jezelf pesten.

Bijna iedere deskundige is het erover eens dat je niet koolhydraatarm en vetarm tegelijkertijd moet gaan, dat is vragen om moeilijkheden. Verder wat ik gemerkt heb als werkelijk heel belangrijk is het grote eiwitontbijt. De vijftig gram eiwit is geen gemiddelde maar een minimum. Veel mensen merken dat ze met 65 gram overdag verder geen problemen hebben. Ik merk de laatste tijd dat ik s'avonds genoeg heb aan een bordje groente. Ik wil zelfs niet anders dan alleen wat groente en ik wordt 's nachts niet hongerig wakker. Soms sla ik de middagmaaltijd over, maar dan heb ik om vijf uur al honger en wil ik een flinke maaltijd met eiwit en groente en eventueel wat kefir toe.


Comments