Mijn visie

Ik begon mijn arbeidzame leven als verpleegkundige in 1974 in diverse algemene ziekenhuizen. Mijn drijfveren waren idealistisch; d.w.z. iets betekenen voor de medemens. Ik kwam er al snel achter dat dit een idealistische opvatting was, op kleine schaal kon je iets betekenen en je zag dat sommige artsen hun best deden. Even vaak echter brachten behandelingen grote schade toe. Vooral het geloof dat medicatie voor alles een oplossing is, is een fikse misvatting. Inmiddels wijzen onderzoeken uit dat 1 op de 3 mensen in Amerika overlijdt aan een medische behandeling. Het vermoeden in alternatieve kringen is dat dit aantal hoger ligt, omdat niet iedereen een goed verslag doet van wat er op de medische werkvloer gebeurt. Deze cijfers verbazen mij niet. Ik deed verschillende bijscholingen, maar uiteindelijk wilde ik meer inhoud. Ik studeerde filosofie aan de Universiteiten in Leiden en Rotterdam, waarin ethiek en wetenschapsfilosofie mij inzicht gaven over de grenzen van het wetenschappelijk functioneren en de dogma's die vooruitgang belemmeren. 
Bijna iedere arts is een specialist op een deelgebied. Overzicht over de samenwerking tussen al die deelgebieden is zeer complex. Ondanks dat de medische wetenschappers suggereren dat zij veel kennis op hun (deel)gebieden hebben, staat veel nog in de kinderschoenen. De opvatting dat iedere (nog) niet door de arts begrepen ziekte "tussen de oren zit" van de patiënt is naar mijn mening de meest schadelijk van alle diagnoses. Dit kost werkelijk levens en bijna iedereen heeft wel een voorbeeld in zijn of haar kennissenkring die hier de dupe van werd.  De Amerikaanse integratieve arts Dr. Sidney M. Baker zegt over wat artsen leren op school is "name it, blame it and tame it". Benoem het, geef het de schuld en tem het". Dat werkt prima in acute situaties zoals een ontstoken blinde darm, een gebroken been, of zelf een longontsteking. Bij multi systeemziekten werkt deze snelle manier van werken niet. Vragen die dan van belang zijnwaar is het begonnen, is er een oorzaak of zijn er meerdere oorzaken. Soms is er geen duidelijk aanwijsbare oorzaak en zijn de gevolgen zelf zeer meerduidig. Met deze vaagheden kan de huidige regulier opgeleide arts weinig, "geef het de schuld" resulteert dan vaak dat de patiënt de schuld krijgt van een zogenaamde ingebeelde ziekte. Ik heb dit zelf meegemaakt met mijn PDS. Het zou tussen de oren zitten volgens een maag lever darm art. De onderzoeker Mark Pimental heeft inmiddels aangetoond dat 80% van het prikkelbaar darm syndroom eigenlijk SIBO is (smal intestinal bacterie overgrow) en dat dit het directe gevolg is van neurologische beschadiging in de dunne darm door darminfectie. 

In het huidige neoliberale tijdperk is de macht aan de verzekeraars en niet aan de artsen. Wil je als arts functioneren binnen dit systeem, dan kan je beter kortzichtig zijn, geen eigen intuïtie hebben en niet buiten de hokjesgeest van verzekeraars denken. Wereldwijd komen diverse hele goede betrokken Chronisch vermoeidheid syndroom, autisme en lyme artsen in de problemen door conflicten met verzekeraars en collega's. In mijn ogen zijn deze artsen de echte vernieuwers en niet de academische ziekenhuizen die sterk onder invloed staan van de farmaceutische industrie, verzekeraars en wetenschappelijke dogma's.

Zelf ben ik geboren als een zogenaamde kanarie van onze leefomgeving. Kanaries zijn gevoelige dieren, ze werden meegenomen in de steenkoolmijnen in een kooi. Als zij dood neervielen wisten de mijnwerkers dat er giftige stoffen in de lucht aanwezig waren en dat zij niet verder de mijn in moesten gaan. Menselijke kanaries zijn de vele mensen die reageren op schadelijk stoffen in onze leefomgeving voordat anderen dat doen. Diverse omgevingsfactoren en voedingsmiddelen leverden bij mij intoleranties op. Uiteindelijk leed ik aan CVS en meervoudige chemicaliën sensitiviteit (MCS), later bleek de oorzaak Lyme te zijn. Al deze ziektes vallen onder de multisysteem ziekten, waarbij niet een aspect in het lichaam is aangedaan, maar alle systemen uit balans zijn. De meeste mensen met lyme, CVS of MCS zien er niet ziek uit. Daardoor krijg je snel het stempel van hypochonder of aansteller. Gelukkig zijn er ook artsen en onderzoekers die buiten de hokjes durven te denken; soms noodgedwongen omdat zij zelf of een geliefde de ziekte ontwikkelde. Binnen de wereld van de multisysteemziekten worden diverse afwijkingen gevonden in het lichaam. Door mijn achtergrond kon ik diverse wetenschappelijke bevindingen en onwetenschappelijke hypothesen doorgronden en op mezelf uit proberen tot ik een gevoel had wat mij het beste kon helpen. Behalve parkiet ben ik ook mijn eigen testdier. Ik speur internet af naar bevindingen van ervaringsdeskundigen en wetenschappelijke en medische deskundige.

Ik verdroeg nauwelijks medicijnen wat mij het gevoel gaf dat niet voor iedereen een pil de oplossing is. Als een patiënt aangaf dat hij of zij zich niet lekker voelde bij een voorgeschreven medicijn dan werd dat alleen serieus genomen als je onder de uitslag kwam, een acute anafylactische shock kreeg of als je darmen echt volledig van slag gingen zodat uitdroging dreigde. De arts moest het kunnen zien, de subjectieve beleving telt niet. Na vijftien jaar hield ik de verpleging voor gezien en besloot ik een ander pad in te slaan. Ik ging naar de kunstacademie, studeerde daarna kunstgeschiedenis en filosofie aan de universiteit. Fantastische studies, vooral de filosofie waar ik leerde dat er ook zoiets als medische ethiek bestond. Op de werkvloer was ik dat in de vijftien jaar nauwelijks tegen gekomen. Kritisch was ik altijd al maar hier leerde ik mijn kritiek onderbouwen. Een inkomen verwerven uit deze beroepen was moeilijker, zodat ik uiteindelijk weer voor enkele uren in de zorg ging werken. Dit keer geen algemeen ziekenhuis, maar een psychiatrische inrichting. Ik wist van het werk van Abraham Hofner een arts die psychiatrische patiënten genas met een dieet samen met orthomoleculaire middelen. Hij ontdekte dat veel schizofrenen een onderliggende granen allergie hadden, vooral voor de gluten houdende granen. Verder leden zij aan Pyrroluria. Een syndroom waarbij een tekort aan sommige B vitaminen en mineralen zorgt voor verwarring in het denken. In de instelling waar ik werkte kregen alleen de ex-alcoholisten vitamine B-1. De anderen kregen antipsychotica, antidepressiva, rustgevende medicatie en medicatie tegen de bijwerkingen van medicatie. Verder werden er diverse middelen voorgeschreven om de darmen te stimuleren of af te remmen, en middelen tegen het maagzuur. Want van het maagdarmkanaal bleken de meeste patiënten last te hebben. Ik kreeg bij sommige cliënten de opdracht van de psychiater niet in te gaan op de buikklachten die sommige patiënten benoemden, omdat dit wanen waren. Als zij medicatie weigerden, omdat ze aangaven zich hier minder van te voelen was dit geen bijwerking maar een paranoïde waan. Ruimte voor discussie was er niet. Op kleine schaal lukte het mij een verschil te maken, door aardig voor de mensen te zijn, ze een schouderklop te geven en hun gezonde deel aan te spreken. Ik merkte wel dat ik niet in dit systeem paste en besloot na enkele jaren voor mezelf te beginnen. 

Ik volgde vervolgens een HBO opleiding als hypnotherapeut en verschillende bijscholingen. Ik wist dat niet alles psychisch is, maar geestelijke rust kon genezing wel bevorderen. Deze kant van de medaille beheerste ik al snel. Vervolgens bestudeerde ik orthomoleculaire geneeskunde. Diëten had ik zelf mijn hele leven al gevolgd door mijn allergische constitutie en aanleg tot overgewicht. Het bestuderen van gezondheid was een mes dat sneed aan twee kanten, ik kon het op mezelf toepassen en hielp er mijn cliënten mee. De beste resultaten bereik ik met dieetinterventies en het bevorderen van emotioneel evenwicht. Het dieet van Dr. Natasha Campbell-McBride voor het Gut en Psychology Syndrome deed wonderen en werd steeds populairder. In 2011 besloot zij practitioners op te gaan leiden en ging de eerste cursus van start in Amerika. In maart 2012 ging de tweede van start in Londen. Ik prijs mij gelukkig dat ik werd toegelaten voor de cursus en nu deel uitmaak van een wereldwijd netwerk dat tot doel heeft het zelf genezend vermogen van mensen via voeding te stimuleren. Ik bestudeerde verder het werk van Mark Pimental en Allison Siebecker volgde bijscholingen omtrent SIBO. 
Comments